içimin güler yüzü KIZIM'a

Zeynep 3, Nesli 33:)

2011-02-08T14:23:00.005+02:00

Pamuk kızım, gül yanaklım, mis kokulum... Ne çabuk geçti 3 sene... Narkozdan çıkıp gözlerimi ilk açtığımda gördüğüm o minicik bebek nasıl büyüdü, beni nasıl büyüttü...
İçimden neler geçiyor, neler hayal ediyorum seninle ilgili. Ama ilki ve en önemlisi güzel yüzün hep gülsün yavrum. Sağlıklı ol da herşey arkasından gelir. Şimdi ki gibi mutluluğun ufacık şeylerde olsun. Karşına hep iyi insanlar çıksın.
İyi ki doğdun, iyi ki doğurdum, iyi ki annen oldum :)

Emzirme Reformu Sobesi

2010-12-22T11:32:00.006+02:00

Sobe yazmaya pek fırsatım olmuyor genelde.Ama konu emzirme, anne sütü olunca cevaplamadan geçemedim.

(1) Türkiye’de ilk altı ay sadece anne sütü alan bebeklerin oranı sizce yüzde kaç?

- Bu soruya cevabım en az yüzde 50'dir olacaktı ki Blogcuanne'nin yazısında yüzde 1,3 olduğunu okudum. Yani her yüz bebekten 2'si bile ilk 6 ayında anne sütü alamıyor.Emzirme Reformuna ne kadar büyük bir ihtiyaç olduğunu bu rakam gösteriyor zaten.

(2) Siz bebeğinizi ne kadar süre anne sütü ile beslediniz?

Kızımı ilk 6 ay sadece anne sütüyle besledim.Şu anda 34.5 aylık ve hala emziriyorum.
(3) Kaç ay doğum izni kullandınız?

Doğumdan önceki 3 haftaya kadar çalışabileceğime dair doktorumdan rapor aldığım için, doğum öncesi iznimden 5 haftayı da aktarınca doğum sonrasında 13 hafta doğum izni kullanabildim.Ücretsiz izin kullanabilmek gibi bir lüksüm olmadığı için yıllık iznimi ve aldığım heyet raporlarını (keşke bu raporları olmama gerek kalmasaydı) ekleyince bebeğim 6.5 aylıkken işe başladım.
(4) Yasal süt izninizi kullanabildiniz mi?

Kızım 1 yaşına gelinceye kadar, işten erken çıkmak şeklinde 1.5 saat süt iznimi kullandım.
(5) Emzirdiğiniz ya da süt iznini kullandığınız için iş yerinde mobbing (tepki, işi bırakmanız için baskı) ile karşılaştınız mı?

Kamuda çalışıyorum ve süt izni kullanma konusunda herhangi bir olumsuz tepki almadım. Ama süt iznimi kullanmak için erken çıktığımda birlikte çalıştığım erkek arkadaşlarımın çok mutlu olmadıklarını hissediyordum.
(6) Bebeğinizi toplum içinde, dışarıda emzirmeniz gerektiğinde sıkıntı yaşadınız mı?

Bu konuda çok büyük bir sıkıntı yaşadığımı söyleyemem.Bebeğimi rahat emzirebilmem için dışarıda tanımadığım insanlar bile yardımcı olmaya çalıştılar.Sadece (özellikle) haftasonlarında AVM'lerde bebek bakım odalarının sayıca azlığı yüzünden, sıra beklememiz ya da birkaç anne aynı anda odayı kullanmak zorunda kaldığımız oldu.Bu konuda sık gittiğim yerlere hem yazılı hem sözlü tepkimi belirttim.
(7) Emzirme konusunda desteğe ihtiyacınız oldu mu? Gerek emzirme danışmanlığı, gerekse psikolojik olarak yeterince destek bulabildiniz mi?

Doğum öncesinde ve özellikle sonrasında hastanede ilk 2 günümüzde hemşirelerin, emzirme danışmanlarının eğitimi dışında başka bir desteğe ihtiyacım olmadı.Sezeryanla bebeğimi dünyaya getirdim ve ilk saatlerden itibaren bebeğimi emzirdim.Teoride ne kadar iyi bildiğinizi düşünsenizde bebeğinizi kucağınıza alıp emzirmek bambaşka bir tecrübe.Ben de doğru bir şekilde emzirmeyi öğrenene kadar, bir süre göğüs uçlarımda sıkıntı yaşadım.Ama çok uzun sürmedi.
(8) Emzirdiğiniz süre boyunca etraftan “sütün yetmiyor, mama ver, bu çocuk meme emmek için çok büyük” şeklinde baskı gördünüz mü?

Emzirdiğim sürece sütümün olmaması gibi bir sorun yaşamadım.Bu yüzden mama vermem gerektiği gibi bir tavsiyeyle hiç karşılaşmadım.Ama özellikle kızım yaşını geçtikten sonra emzirdiğime tanık olanlardan -artık emzirmemem- gerektiğine dair çok baskı gördüm.Ne yazık ki 1 yaşından sonra emzirilmemesi gerektiği, hiçbir faydası olmadığı gibi çok yanlış bir düşünce hakim çoğunlukta.Tabii ki bütün dışseslere kulağımı tıkadım ve 34.5 aydır kızımı emziriyorum.
(9) Emzirme Reformu’nu biliyor musunuz? Sizce Emzirme Reformu neden gerekli?

Emzirme Reformu gerekli.Bir bebeğin en birincil ve doğal hakkı anne sütü alabilmesi.Annenin özellikle ilk 6 ay ama bebeği 2 yaşına gelen kadar da mutlaka bu konuda desteklenmesi gerekiyor.
(10) Emzirme Reformu’nu web sitesinde desteklediniz mi? Destek olmak için http://emzirmereformu.com/adresindeki formu doldurmanız yeterli.

Tabii ki bütün kalbimle destekledim.

Okuyan herkesi sobeliyorum.Paylaşalım,sesimizi çıkaralım.Umarım bir farkındalık yaratabiliriz.

5N, 1K Dönemi

2010-11-24T12:20:00.007+02:00

Geç konuştuğu için üzüldüğüm bülbülüm bir şakımaya başladı ki susturabilene aşkolsun.Tabii hayatımızda 5N,1K dönemi başladı.Sorular hiç bitmiyor, baştan savma cevaplar kesinlikle tatmin etmiyor.
Zey-Bunu kim almışşşş anneeeee?
Nes-Ben aldım canım...
Zey-Yeeedeeeen aldın anneeeee?
Nes-Mağazadan aldım tatlım...
Zey-Maaaaza yeeeeede anneeee?
Nes-Cepa'da annecim....
Zey-Cepa yeeeedeeee anneeee?
Nes-Yandı bitti kül oldu,küllerini inek yedi,inek dağa kaçtı
Zey-Hımmmm
Zey-Bunu sen mi aldın anneeeee?Niye aldın anneeeeee?Ne zaman aldın anneeeee?

Artık kreşe giden çocuğu olan bir anne olarak "Öğretmenler Günü Hediyesi" telaşını yaşadım bu sene:) Bu tarz günleri çok sevmesem de; anneannemizin el emeği,göz nuru ufak bir hediye verdik Zeynep'in ilk öğretmenine.Yanında kızımın el emeği çiçeği...

3'e 3 kala...

2010-11-05T16:04:00.005+02:00

Bir aydan fazla olmuş yine...Tembellik çökmüş üzerime.Aslında sık sık yazmalı,notlar almalı,unutmamalı.Zeynep 3 yaşında dememize 3 ay kaldı.Çocuk sahibi olunca daha bir hızla geçiyor günler...3 günlük,3 haftalık,3 aylık derken 3. yaşgününü nasıl kutlasak diye düşünüyorum.

Kreşe başlayalı 2 ay olacak neredeyse.Bu süre içinden biraz iş biraz tatil, 1 haftalık Antalya kaçamağımız oldu.Dönüşte çok zor oldu alışması.Hatta ilk günlerden daha da zor...

Her sabah değişmeyen cümleleri:

-Üstünü giy hayır anneeeeee (beni giyinmiş,hazırlanmış görünce)

-Bugün tatilllllllllll (yataktan kalkmamak için nazlanırken)

-Anneannem gelsin, bana baksın

-Aaaaaaa, kreş papalı (en yakın mesafede oturmamıza rağmen,en geç biz gidince kimse olmuyor girişte)

-Akşam gel anne, toşa toşa gelllllll (vedalaşırken,en az 10 defa)

Bu en son cümle beni mahvediyor. Akşam gelmeyeceğimden korkuyor,defalarca soruyor,emin olmak istiyor.Normal bir korku mu?Uzun zamandır babasını görmediği için, benim de gidip dönmeyeceğimi mi düşünüyor?Bazı sorulara cevap bulamadığımda,zorlandığımda mutlaka bir uzmana danışıyorum.Bunu da acilen danışmalı..

Sınıflarında gözlem yapabilmek için bir cam var.Sık sık izliyorum oradan.Ne kadar mızmızlanarak,ağlayarak girse de 5 dakika bile sürmüyor.Arkadaşlarıyla çok eğleniyor,faaliyetlere keyifle katılıyor.Dil gelişimi çok hızlandı.Çok uzun sürmese de kendi kendine oyun oynuyor.Oyunlarında çoğunlukla kreş hayatını canlandırıyor, ben de izliyorum çaktırmadan, bana ayna tutuyor bu oyunu...

2 ay öncesine kadar ben varsam emerek, yoksam da anneannesi tarafından ayakta sallanarak uyuyordu ve en çok endişelendiğim konulardan biri kreşte nasıl uyuyacağıydı.Artık evde de yatıp uyuyor, sallanmak istemiyor:)Tek şart ben yanında yatacağım, sarılacağız birbirimize sıkı sıkı.

Galiba emzirme hikayemizin sonuna yaklaştık.Sütüm yok denecek kadar azaldı.Süt arttırıcı birşeyler denesem mi? (şakaydı:)

Kendi kendine iç çamaşırları,çorapları dahil üstünü giyinebiliyor...biraz uzun sürüyor tabii,ama o kadar keyifle yapıyor ve başarınca öyle mutlu oluyor ki,o süreyi beklemeye değiyor.

Ve son olarak......Kurduğu cümlenin sonuna -hayır ekleyerek o cümleyi olumsuz yapmış oluyor.

-Sütümü iç HAYIRRR (sütümü içmeyeceğim)

-kreşe git HAYIRRRR (kreşe gitmeyeceğim)

-sen git HAYIRRR (sen gitme)

Zeynep kreşte...

2010-09-24T11:33:00.010+03:00

Hayatımızda yepyeni bir dönem başladı.Zeynep kreşe başladı ve nasıl olduğunu anlamadan iki haftayı geçirdik.Artık sabahları birlikte evden çıkıp,elele, gölge kapmaca oynayarak kreşe gidiyoruz.Beni öpücüklere boğarak uğurluyor,akşam biraz naz yaparak ama yine öpücüklerle sevinçle karşılıyor:)

İlk hafta sabah bırakıp öğlen aldım.Özellikle ilk iki gün kolay değildi.Sınıfa birlikte girdik,kucağımda oturdu,kısa süre için bile olsa çıkmama izin vermedi.Üçüncü günden itibaren öğretmen bizi almadı,sınıfın kapısında bıraktık.Sabah kalktığı andan itibaren ağladı ve zorla gitti öğretmenin kucağına.Gözlem camından sınıfa girdiğinde ağlamasının sadece 5 dk. sürdüğünü,keyifle oyuna karıştığını görünce biraz rahatlayarak çıksam da ilk hafta moralim çok bozuldu,hiç alışamayacağını düşündüm.

Araya haftasonu tatili girince ikinci haftaya biraz tedirgin başladım.İkinci hafta kreşte kalma süreleri uzadı.Öğlen uykusundan kalkıp ikindi kahvaltısını yaptıktan sonra 4'te aldım.Ama Zeynep beni çok şaşırtarak,ilk haftayla hiç ilgisi olmayan bir uyum gösterdi.Sabah keyifle gitti,gün içinde yaptığım görüşmelerde gayet iyi olduğu haberlerini aldım.Aslında Zeynep girdiği her ortamı önce uzun uzun gözlemleyen,güven duyunca kendiliğinden katılan bir çocuktur.Kreş için de böyle bir süreç olacağını biliyordum ama o güveni duyup alışma sürecini biraz daha geç bekliyordum. Yine de dinlediğim kreş hikayelerinden sonra önümüzdeki günler için sürprizlere hazırlıklıyım:)

Zeynep'in kreşe başlamasıyla birlikte, haftaiçi anneannede,haftasonu evimizde geçen göçebe hayatımızda sona erdi.Artık anne-kız birbirimizi sonsuz severek,güvenerek,destek olarak iki kişilik yepyeni bir hayata başladık.Mutlu ama en çok huzurlu...

Geri Sayım Başladı!

2010-08-23T16:51:00.003+03:00

Cuma günü Zeynep'in çalıştığım kurumun kreşine kabul edildiğine dair yazıyı aldım. 13 Eylül'de başlıyor/uz. Heyecanlıyım, mutluyum, itiraf edeyim biraz korkuyorum... Mideme kelebeklerin en kocamanından biri yerleşti, kanatlarını çırpıp duruyor.

Çalıştığım kurumun kreşine başlayacağı için asansörde, yemekte, odalarda kim kreşle ilgili birşey anlatsa kulağım orada...Özel kreşlere göre pekçok artıları olsa da endişelendiğim konular var. Önyargılar oluşturmamaya, kendimi şartlandırmamaya çalışıyorum. Bu arada yavaş yavaş kızımı hazırlıyorum. Beni en rahatlatan işyerime 5 dakika evimize ise sadece 2 dakikalık bir mesafede olması...Geri sayıma başladık!

Bu arada Zeynep'in yüzü tamamen iyileşti. Beklediğimden çok daha çabuk hemde:) İz kalmadı, geçti, bitti. Ama blogumuzu her açtığımda yaralı halini görmek canımı acıtıyordu. Ben de komik bir resmini buldum. Teyzesinin postişleriyle Zeyno :)

Bir Yaralı Kuş

2010-08-11T15:47:00.004+03:00

Zeynep dün akşam neredeyse tamamı çimle kaplı bahçenin yürüyüş için yapılan beton yolunda, sadece 1 metre kadar uzağımdayken, nasıl olduğunu hala anlayamadığım bir şekilde, yüzünün üzerine neredeyse uçarak düştü. İlk yapabildiğim kucağıma alıp sakinleştirmeye çalışırken ağzında ve burnunda kan olup olmadığına bakmak oldu. Neyse ki yoktu. Elini yüzünü yıkamak için lavaboya götürünce,ışık altında farkedebildim yüzünde ki sıyrıkları...Belli ki çok canı yandı,çok ağladı. Belli etmesem, soğukkanlı olmaya çalışsam da çok korktum.
Biliyorum düşe kalka, yaralarla berelerle büyür çocuk.Ama onların canları bir yanınca bizim canımız bin yanıyor.Yüzünde ki sıyrıklar birkaç haftaya geçecek, iyileşecek. Ben dün yaşadığım o birkaç dakikayı unutabilecekmiyim, hiç sanmıyorum...
Sabah aynada kendini görünce üzülür, ağlarsa diye tedirgindim. "-Anne men pepeee ooduuum." deyip gülünce haline, rahatladım:)
Bununla geçmiş olsun bize...Allah yavrularımızı beterinden saklasın!

Yaş 2,5

2010-08-09T16:45:00.008+03:00

Kızım, boncuk gözlü prensesim...

Sen bir yarım yıl daha kattın yaşına, ben de anneliğime...Birer yıl arayla fotoğraflarını seçmeye çalışırken binlercesinin arasında, bir defa daha farkettim anne olmanın dünyanın en büyük mucizesine tanıklık etmek demek olduğunu...

Sana en çok "bebeğim" diye hitap ediyorum ve unuttuğum da "bebeeemm" diye hatırlatıyorsun ya, bebeğimi ilk gördüğüm o muhteşem anı son dakikama kadar unutamam.

Güzel yüzün hep gülsün, sağlıklı ol...Bana yeter!

2.5 yaşın kutlu olsun bebeğim...

Not: Resimler 2008,2009 ve 2010'un Ağustos ayınından...İlhamı veren ve sayesinde oturmuşken 2,5 yıllık fotoğraf arşivini gezdiğim Emine'ye teşekkürler :)

Tatil (mi) yaptık (?)

2010-08-04T13:52:00.009+03:00

Ankara'da ki koşuşturmaya kısacık da olsa bir ara verelim dedik, anne-kız başbaşa tatil yaptık. Daha doğrusu kız tatil yaptı...Anne çocuk havuzunda, dizlerine kadar suyun içinde ıslanmakla yetindi.(Zeynep'ten önce en sevmediğim görüntüydü çocuk havuzlarında koca koca adamlar,kadınlar:)

Günlerimiz uyku ve yemek dışında neredeyse havuzda geçti. Zeyno'nun yakın zamanda geçirdiği idrar yolu enfeksiyonu yüzünden çok tedirgindim ama çok şükür hiçbir hastalık kapmadan geldik. Otelin havuzların temizliği ve bakımı konusunda gösterdiği özen daha rahat olmamı sağladı. Denize Zeynep'i zor ikna ederek sayılı gittik. Hanımefendinin oynamak için bile olsa kuma tahammülü yok hala, deniz de çok dalgalı olunca tercihimiz mecburen havuz oldu.

Bir hafta boyunca pilav ve dondurmayla beslenmek Zeyno için artık bir tatil geleneği.Her öğünde çeşit çeşit alternatife rağmen, neredeyse sadece ekmek,pilav ve dondurma yedi.Yemek süremiz ortalama 7-8 dakika olmasına rağmen, kızımın aksine açık büfede bulunan herşeyin tadına bakmayı becererek rekor kırdım:)

Otelde bulunan mini luna-park'a her akşam gittik ve ufak çapta bir servet yatırdık. Özellikle kendi etrafında dönüp duran fincanlara defalarca, hiç sıkılmadan bindi, "anne ben çay oldum" diyerek...

Akşamları saat 9'dan sonra benim biten pilime,gözümden akan uykuya rağmen, animasyonların izleyicisi olduk. Otelin animasyonları özellikle çok iyiydi. Zeynep'te tiyatro,bale,dans...hepsine bayılır, bütün showları izledi.

Puseti yanımıza almadığımıza çok çok pişman oldum.Otel çok büyük bir arazi üzerine kurulu, Zeyno'da sürekli kucak isteyince olan benim belime oldu. Münire'yi ve annemin aldığı tüyler ürperten sarı lame çantayı ise yanımıza aldığımıza çok çok pişman oldum. Ne yapıp edip onları bavuldan çıkarmalıydım. Heryere bizimle geldiler, yorgun düşen Zeynep'le birlikte bir de onları taşımak zorunda kaldım.

Geçen sene otobüsle yolculuk yapınca sütten ağzım yanmıştı.Bu sene akıllılık edip uçak biletlerimizi önceden almıştım.Hatta önce uçak biletlerini aldım, sonra kalacak yer aramaya başladım:) Neyse ki sezon ortasında yer bulduk biletleri yakmadan...Neredeydiniz diye merak eden olursa, buradaydık.

Benim için alışılmışın dışında bir tatil oldu. Çocukla zor, bir de yalnız olunca daha da zor...Çok çok yorulduğumu itiraf edeyim. Ama kuzumun mutluluğunu, gözlerindeki pırıltıyı görmek bütün yorgunluklara değer.

Mönene

2010-06-18T16:59:00.004+03:00

Herşey Aslıhan Teyzesinin 2. doğumgünü hediyelerinden biri olarak Baby Alive serisinden bir bebek alıp getirmesiyle başladı. O güne kadar konuşan,hoplayan,zıplayan,gülen,ağlayan,mama yiyen,kaka yapan,yapmayan,barbie-marbie...hiçbir bebeğe en ufacık bir ilgi göstermeyen Zeynep,tek özelliği biberonu ağzına koyunca ayaklarını oynatmak olan bu ufacık tefecik bebekle ilginç bir bağ kurdu. Adını da hiç tartışmasız kendisi koydu; Mönene...Annemin komşusu,dostu Münire Teyzemizi Zeynoş o kadar çok seviyor ki,başka hiçbir ismi kabul etmedi. Geldiği günden beri Münire evimizin,çantamızın demirbaşı. Onsuz ne tiyatroya,ne parka,ne gezmeye,ne doktora gidiyoruz. Bizden anneme,annemden bize taşınıp duruyor. Unutulmayacaklar listesinde daima birinci sırada. Kapıdan çıkarken aklına gelmese bile,alakasız bir yerde tutturursa Mönene diye,geri dönüp almaktan başka çaremiz yok. Komşular,bakkal,lojmanımızın servis şoförü...herkes tanıyor. Zorla yemek yediriyor,ağzını oluşturan küçücük deliğe ekmekleri,makarnaları sokuyor. Altını değiştiriyor,yıkıyor.Bisiklete,pusetine koyup gezdiriyor.Yatağı Zeynep,Münire ve ben paylaşıyoruz. Arkadaşlarıyla birlikteyken hiçbir oyuncağını sakınmasa da Münire vazgeçmezi, dokunulmazı...

ASLIHAN'a...

2010-06-15T00:27:00.001+03:00

A greeting by Smilebox

Bize YAZ geldi :)

2010-06-09T16:04:00.007+03:00

Neredeyse Haziranı yarıladık ama gökyüzünde kara bulutlar, yağdı yağacak hava, ceviz büyüklüğünde dolular...Çantamızdan hala çıkamayan şemsiye, montlar...Bunlara inat benim güneşim pırıl pırıl parlıyor yanımda, bize yaz çoktannn geldi.Aslında 28 aydır bana hep yaz!
Hırkalar, montlar, paltolar, botlarla birlikte bize ağırlık eden ne varsa kaldırdık, çıkardık hayatımızdan. Aldığım ama bir türlü hayata geçiremediğim kararları uygulamaya başladım. Zeynep'te kendi kararlarıyla eşlik etti bu sürece, bezini çıkardı attı. O uzun zamandır hazırmış, ben değilmişim meğerse. Hala işaret diliyle ve tek tük kelimelerle konuştuğu için -abi, kırt kırt dedi saçlarını gösterip, gittik kestirdik kısacık. Bunalmış, rahat etti kuzum.
Anneannesi, dedesi, teyzeleriyle zaten şenlik havasında geçerken günlerimiz, Almanya'dan gelen Nurten Teyzemiz ve Nalan'la iyice şenlendik. Biraz şımardı Zeynep tabii ki, hiç yapmadığı şeyleri yapar oldu, zaten geç olan uyku saati biraz daha kaydı. Bu değişikliklerin geçici olduğunu bildiğimden gereksiz streslere girmedim bu sefer. Ne kadar keyifli olduğunu görüp, tadını çıkardım neşesinin.
28 aydır benim güneşim parlıyor...28 aydır, hiç olmadığı kadar güçlü, enerji dolu, içi içine sığmaz bir Neslihan var. Sayende kızım!

Hande Mezun Oldu :)

2010-06-03T14:42:00.006+03:00

This greeting generated with Smilebox

Zeynep'in birtanecik -Ade Teyzesi, ailemizin minik kuşu Hande'miz, bütün zorlukların üstesinden gelip Felsefe Grubu Öğretmenliği Bölümünden mezun oldu.Özellikle son iki senedir biz haftanın nerdeyse 5 gününü annemlerde geçirince,okulda-kütüphanelerde-bizim evde bir yandan okul derslerini çalışıp, diğer yandan KPSS'ye hazırlandı.İnşallah emeğinin karşılığında sınavdan da iyi bir sonuç alır ve ataması yapılır, ülkemin eğitim ordusuna bütün enerjisi,iyi niyeti,hedefleriyle katılır. Geçen hafta Gazi Üniversitesi'nde yapılan mezuniyet töreninde heyecanlandık, sevindik ama en çok gururlandık!!!

Nerelerdeydik...

2010-05-26T11:40:00.008+03:00

Bir aydan fazla olmuş bloğa yazmayalı...Ufak tefek soğuk algınlıkları dışında hastalığını bilmediğimiz Zeynep, en yoğun hastane ziyaretlerini yaptı bu son bir ayda...Arka arkaya çocuk acille, serumla, iğnelerle, damar yolu açmayla, tahlillerle, nefrolojiyle, endokrinolojiyle tanıştı/k. Nisan ayının son salı akşamı işten döndüğümde, Zeyno'nun üstünü değiştiriyordu annem. Arka arkaya iki defa kusmuş. Bebeklik kusmalarını saymazsak, ilk defa başımıza geliyordu. Üşüttü herhalde ya da birşey dokundu diye geçmesini beklerken, saatler ilerledikçe şiddetlendi, içtiği bir yudum su bile midesinde durmamaya başlayınca, kuzum iyice halsizleşince, bir de ateşi 39'u bulunca soluğu acilde aldık. Zar zor verdiğimiz idrar ve kan tahlilleri temiz çıkınca, benim de aklımdan geçen olasılığı doktordan duyduk; "rota virüsü enfeksiyonu olabilir". Bu tanının konulması sadece dışkıda yapılan bir testle mümkünmüş. Zar zor iki günün sonunda yaptı kakasını ve tahmin ettiğimiz teşhis konuldu. Zeynep'e rota virüsü aşısı yaptırmamıştım, bu kadar zor geçen bir hastalık olduğunu bilseydim kararım aynı mı olurdu emin değilim. Yaklaşık üç gün boyunca çok şiddetli olarak kustu. Ağızdan neredeyse hiç besleyemedik, ateşin ve susuz kalmanın etkisiyle yavrum kollarımda neredeyse baygın yattı bu süre boyunca. Doktorlar damar yolu açarak sıvı takviyesine karar verdiler. Ama zaten zor bulunan damarlar hastalığın da etkisiyle iyice kayboldular. Ellerinden, kollarından hatta ayaklarından damar bulabilmek için uğraştılar. Hayatımda geçirdiğim en kötü dakikalardı. Hatırlayınca hala kalbim sıkışıyor, gözlerim doluyor.

Bir annenin dinlemesi gereken en önemli sesin, kendi iç sesi olması gerektiğine bu günlerde emin oldum.İkinci doğumgününü kutlamaya hazırlanırken, ben antibiyotik kullanmak zorunda kaldığımdan on gün kadar emzirmeye ara vermiştim. Bütün yorumlara, tavsiyelere kulağımı tıkayıp, ilaç bitince devam etmiştim, belki Zeynep çok rahat bırakabilecekken...Bıraksaydık emzirmeme rağmen çok zor geçen bu günler nasıl geçerdi bilmiyorum. Yeni katı gıdalara başlayan bebekler gibi çay kaşığıyla verdik meyve suyunu, çorbasını...Kusma ve ateş kesildikten sonra yaklaşık on gün süren bir ishal başladı. Yataktan kalkıp yanıma geldiğinde omuzlarına, hatta neredeyse saçlarına kadar batmış olduğunu görünce hayatımın şoklarından birini yaşamıştım.

İdrar kültürünün sonucunda idrar yolları enfeksiyonu çıkınca ve ikinci enfeksiyonu geçiriyor olunca, nefroloji yolları göründü bize...Hastalık günlerinden sonra büyük bir hastane ve beyaz önlüklü abla fobisi başlayan Zeynep'le zor oldu yeniden tahliller,ultrasonlar. Kültür temiz çıktı, ohh diyelim artık derken ultrason raporuna düşülen bir notla beynimden vurulmuşa döndüm; Sağ overde birkaç adet follikül (yumurta gelişimi) saptanmıştır.Takibi ve kontrolü...Nefrolojide ki doktorumuz -çok ciddi birşey olduğunu düşünmüyorum- destekleriyle birlikte endokrinolojiye yönlendirdi ve benim için bilinmezlerle dolu günler başladı yine. Uzun bir öngörüşme yapıldı önce, beslenme alışkanlıklarımızdan, tarım ilacına maruz kalıp kalmadığına kadar...Kemik yaşı tesbiti, tekrar ultrason, hormonlarına bakılması için kan tahlilleri...Neyse ki herşey şu an için normal ve olması gereken sınırlarda. Ama üç ay sonra bütün tahliller tekrarlanacak.

Yaşıtlarına göre fiziksel olarak yapılı olsa da yediği abur cubur evde yaptığım pekmezli, ballı kek, kurabiyelerden ibaret olan, danino manino'nun ne olduğunu bilmeyen, ne hazır mama yiyen ne anne sütüne en yakın oldugu iddia edilen çocuk sütlerinden içen, çikolatayı bile sınırlı tüketen, hazır meyve suyu, kakaolu, muzlu, bilmemneli süt içmişliği bir elin parmağını geçmeyen, meyvesi sebzesi %100 olmasa da elimden geldigince organik seçilen, bazen içim gitse de ne bebe losyonu, kremi, yagı, cok dogal oldugu iddia edilse de kullanmadığım, birkac ay oncesine kadar dogal zeytinyagı sabunlarıyla yıkadığım, şampuanı bile yeni yeni kullandığım bebegim, az bir olasılık da olsa erken ergenlik süphesiyle takip altına alındı. Hayat bazen ne garip sürprizler yapıyor!!!!

Mektup Arkadaşlarımıza...

2010-04-21T15:47:00.005+03:00

Montessori Eğitimi Mail Grubunda Sevgili Banu'nun önerisiyle yeni bir aktiviteye başladık. Belirli dönemlerde, özel günlerde belirlediğimiz standart ölçüde kağıtlara çocuklarımızın yaptığı resimleri, çekilişle belirlediğimiz gruptaki arkadaşlarımıza göndererek, bize gelen resimleri de biriktererek, belki zaman içerisinde güzel ve çok anlamlı bir koleksiyon sahibi olacağız.

Her tür boya, kağıt, malzeme ve çalışma serbest olmasına rağmen ilk resimleri için Zeynoş en favorisi olan parmak boyalarını ağırlıkla kullandı ve kağıtları önüne koyar koymaz elinin izini çıkardı. Burada eline fırça vererek ufak bir müdahelede bulundum, elini boyaya batırıp izini çıkarınca çok yoğun bir boya katmanı oluştuğundan, fırçayla önce elini boyadı/k, sonra izini çıkardı. Elindeki izler,kıvrımlar daha net çıktı böylece. Daha sonra elini yumruk yapıp, serçe parmağı tarafında oluşan kıvrımları boyayarak, sağ ve sol yumruğuyla bitişik olarak kağıda baskı yaparak minik kalpler oluşturduk her kağıda. Son olarak da süngerden kesilmiş çiçekle sarı çiçekler yaptı. Renkleri kendisi seçti. Kuruduktan sonra özellikle masasında bıraktım resimleri, ortada duran boyaları ile birşeyler çizecek mi diye...Keçeli kalemlerle kendince minik minik notlar düşmüş üzerine :)

Dün akşam da resimlerinin arkasına kendi resmini yapıştırdık, ben adını ve yaşını yazdım, Zeynep'te imzaladı:) Zarfları da kalplerle süsledi.

Gönderen bölümünde Zeynep Bulut yazan, alıcıları ise Sevgili Ada, Erva ve İnci olan üç adet zarf iş çıkışı postaya verilmek üzere çantamda bekliyor:)

Üç Küçük Kuzucuk

2010-04-13T14:04:00.004+03:00

Pembe Kurbağa Tiyatrosu'nun sezonun son oyununu oynacağını öğrenince, pazar sabahı kargalar bile kahvaltısını yapmadan yollara düştük. Zeynep güneş gözlükleri, mikili tacıyla benden önce hazırdı. Güzel bir anne-kız kahvaltısından sonra programımızı "Üç Küçük Kuzucuk" adlı oyun olarak belirledik. Özellikle 3 yaş ve öncesi için benzer başka bir oyun var mı bilmiyorum. Ama 2 ayda bir değişen bu oyunu merakla izleyen, belki daha yürüyemeyen, konuşamayan, yaşında bile olmayan bebekleri görünce daha önce neden keşfetmedim diye üzüldüm. Orada izlediğimiz ikinci oyundu. Zeynep özellikle danslı,müzikli oyunları keyifle,çoğu zaman gözünü bile kırpmadan izlemesine rağmen, "Ponpon Kuyruğun Pastası" nı kucağımda, kapının önünde, mızıldanarak, göz ucuyla izlemişti. Geç kaldığımız için, salona girdiğimiz an ışıklar kapanıp oyun başlayınca, bir de nereye otursak paniği yaşayınca, ortamlara alışmak için ön hazırlığa ve biraz zamana ihtiyaç duyan Zeynoş çok huzursuzlanmıştı. Bu defa yarım saat önce salondaydık. Artık hemen her haftasonunu "Kızlar Çetesi"yle birlikte geçirdiğimizden, yolda ve içeri girer girmez, Ada, Miya ve Sel'i sordu defalarca. Sezonun son oyunu olması nedeniyle çok kalabalıktı salon ve 3 yaşın oldukça üzerinde çocuklar da vardı. Onların oyuna katılımları daha farklı olunca ufak kuzucuklara biraz haksızlık gibi geldi. Zeynep "Üç Küçük Kuzucuk" u dikkatle ve keyifle izledi. Oyun sonunda gayet mutlu dans etti. Kuzucuklar gibi bizde kapı çalınca açmadan önce soruyoruz artık; - Kim o? Kim o? Kimsin kimsin sen? Bu aralar uykudan önce, üç küçük "kuzucuk, anneleri ve kurabiye canavarı kurt" masalını anlatıyoruz:)

Bizim Evin Halleri

2010-04-09T16:33:00.005+03:00

Son bir ayda, 32 yıllık hayatımda duymadığım kadar çok hayır duydum. En sık kullandığı diğer kelimeler ise men (ben) ve bizim. Bunların dışında -canı isterse- etrafında ki herşeyin adını biliyor, söylüyor. Ama cümle kurmuyor henüz. İşaretlerle, mimiklerle derdini anlatmayı tercih ediyor. 9 aylıkken konuşan bir anne olarak kafama çok taktığım bu durum hakkında, 2 yaş kontrolünde doktordan -Konuşmaya ihtiyaç duymuyor ki...Anlamayın biraz uyarısı almıştım. Sevgili Çiğdem ve Banu'nun uyarılarıyla da farkettim ki -ıhh ıhh'daki ı'nın tonundan anlayıveriyorum ne dediğini...Ama ben anlamamazlıktan gelsem, haftanın 5 günü birlikte olduğumuz anneanne, dede, teyzelerden biri çözüyor ne istediğini...

Son günlerde en favori oyuncakları Çınar'ın annesi Sermin'in doğumgününde aldığı, etek-bluz-ayakkabılardan farklı kombinasyonlar yapıp kızı giydirdiği puzzle ve sponsoru Aslıhan Teyzesinin (biraz tuzluca) aldığı Melissa & Dough ahşap mıknatıslı giydirme oyunu. Zeynep şimdiye kadar çok az oyuncakla bu kadar uzun süreli ve severek oynadı. Eline boya, kağıt almadığı gün geçmiyor gibi. Annemlerde daha masum çalışmalar yapıyoruz, kendi evimizde ise sulu boyalar, parmak boyaları, keçeli kalemler çıkıyor ortaya...Dün akşam elma baskısıyla başladık, parmaklarla serbest boyama, sünger baskısı derken, fırçayla tırnaklarına kendince mavi oje sürmeye başlayınca bitirdik.

Eylül ayında Zeynep evimize 3 dakikalık mesafede bulunan, çalıştığım kurumun kreşine başlayacak. Geçen hafta dilekçeyi verdim ve geri sayıma başladık...

Kızlar Çetesi'nin 1. Tanışma Yıldönümü

2010-03-19T15:18:00.007+02:00

Geçen sene bu günlerde, Sevgili Çiğdem'den gelen bir davet maili ile başladı bizim çetenin hikayesi...Montessori Eğitimi mail grubunun Ankara'lı üyelerinden yakın yaş grubu çocukları ve anneleri buluşmasına memnuniyetle katıldık. O gün temelleri atılan kızlar çetesi (ve anneleri) arasında dostluk her geçen gün daha da sağlamlaştı. Bu 1 sene içinde hepimiz ilkler, hastalıklar, sevinçler, üzüntüler yaşadık. En dost bildiklerim yokken, Sevgili Banu, Çiğdem ve Umur (alfabetik sırayla yazılmıştır:) bir telefon kadar uzağımda olduklarını hep hissettirdiler. Seslerini bile duymak hep güç verdi, mutlu etti. Kızımın arkadaşları var, ne güzel diye sevinirken bir baktım bu 3 muhteşem kadın benim hayatımda önemli insanlardan olmuşlar.

O kocaman yüreklerinizle bildiğiniz, aldığınız, gördüğünüz herşeyi paylaştığınız için...

Bazen (fakında olmasanız da en ihtiyacım olduğu anlarda) - Nasılsın? Sesini duymak için aradım" diyen telefonlarınız için...

Ivır zıvırlarınızla zaten dolu olan arabalarınızda bize her zaman yer açtığınız için :)

................................

Arkadaşlığınız, dostluğunuz için TEŞEKKÜRLER!!!

İyi ki 21 Mart 2009 Cumartesi günü o buluşmaya gelmişiz :)

Kısa Kısa...

2010-03-18T17:06:00.006+02:00

- Neredeyse yenisi geldi ama geçen haftasonunu yazamadım fırsat bulup. Benim bile yorgunluktan pilimin bittiği ama Zeynoşun sesini çıkarmadığı, dolu dolu 2 gün geçirdik. Cumartesi sabahı katıldığımız en kalabalık Orff dersinde şarkılar söyledik,oynadık,zıpladık,çok eğlendik. Çıkışta akşam üzeri programımıza enerji toplayalım diye Banu&Mira'larda mola verdik. Akşama doğru Kukla Kebap'ta Sevgili Naile'yle tanıştık,ne iyi ettik:) Yiğit'e "İyi Ki Doğdun" dedik.

Pazar sabahı Pembe Kurbağa Tiyatrosu'nda "Ponpon Kuyruğun Pastası"nı izle-me-dik. Zeynep bana sımsıkı sarılıp, son 5 dakikaya kadar, sahneye asla bakmayıp diğer çocukları izlemeyi tercih etti. Çıkışta Ankara'lı Nurturia anneleri buluşmasına -ceeee yaptık.

Pazar öğleden sonra programımız ise, Banu&Mira'dan aldığımız güçle, Zeynep'in artık taraması imkansız hale gelen tiftik saçlarını kestirmekti. Anneanne,teyze,anneden sonra tontişim ancak kendisine oje sürülmesi karşılığı saçlarının kesilmesine izin verdi.Benim küçük çocukta ojeli tırnak kabusum gerçekleşti,eve döner dönmez silindi. Saçlar çok güzel oldu:)

Dedeli Gezmeler...

2010-03-12T16:55:00.008+02:00

Dedemiz büyük marketlerle rekabet edemeyip, küçük esnaf olmanın zorluklarına daha fazla katlanamayınca, yılların emeği, küçücük dükkanını kapatmak zorunda kaldı. Ailece çok üzüldüğümüz bu durumun tek sevineni Zeynep oldu sanırım. Dede ve anneanneyle her fırsatta bol gezmeli günler başladı. Bu gezmelerden bana düşen, akşam eve gelince günün fotoğraflarına bakıp iç geçirmek:)

Yeri gelmişken yazmadan geçemeyeceğim; çocuğunun bakıcısına ya da bakanına dışarıya çıkarması için izin vermeyen anneleri hiç anlamış değilim...

İki satırı bir saatte yazdım neredeyse...Sebep bugün işyerime gelen küçük misafirimdi. Bugün odamdan bir Zeynep geçti :)

Tamam mı Devam mı ???

2010-02-26T00:02:00.003+02:00

Zeynep'in 2. yaşını doldurduğu haftanın perşembe akşamı aniden başlayan kulak ağrısı bana sabaha kadar dakikaları saydırarak, korkunç bir gece geçirtti. Daha önce benzer bir ağrı yaşayan ne olduğunu bilir, yaşamayan da dilerim hiç bilmesin. Sabah olmasıyla kendimi kurum doktoruna zor attım, sonuç dış ve orta kulak iltihabı. Tedavisi ise biri antibiyotikli olmak üzere iki kulak damlası ve ağızdan alınacak antibiyotik. Bu ilaçları kullanırken Zeynep'i emzirmem mümkün değil. Oysa sabah çıkarken kızım -Anne m.e.m.e...diyerek uyandı ve ben doktora yetişme çabasıyla - Öğlen gelince görüşürüz annecim... diyerek apar topar evden çıktım. İlaç kullanma ve emzirmeyi kesme ihtimali hiç aklıma bile gelmemişti. O kadar korkunç bir ağrı çekiyordum ki ilaçları hemen kullanmaya başladım. Ama öğlen eve dönmemi bekleyen kuzuma nasıl anlatacağımı bilememek, hiç hazır olmadığım/ız bu ani gelişmeyle yüzleşmeye hazır olmamak beni çok sarstı. Çok kötü bir durumda olmama rağmen öğlene kadar eve gidecek cesareti bulamadım kendimde...(O gün sıkıntıyla attığım maili okur okumaz arayan Sevgili Banu, Çiğdem ve Umur, tekrar teşekkürler desteğiniz için :)

Daha önce yazmıştım, çok önemli bir sebep olmadıkça ya da Zeynep kendiliğinden bırakmadıkça emzirmeyi bırakmayı düşünmüyordum. Bu konuda koyduğum bir zaman yoktu ve ikimizin de henüz hazır olmadığını düşünüyordum. Emiyor olması Zeynep'in yemesini hiçbir şekilde olumsuz etkilemiyordu. Beni tek zorlayan gece çok sık uyanmasıydı ama bu da bırakmak için bir sebep değildi.

Öğlen gittiğimde çok açık bir şekilde konuştum kızımla, kulağımın (ve m.e.m.e'nin) hasta olduğunu, çok canımın yandığını, bir süre ilaçlar kullanmak zorunda olduğumu ve onu emziremeyeceğimi söyledim. Çok sakin dinledi ve beni ilaç içerken, kulağıma damla damlatırken görünce de gerçekten ikna oldu hasta olduğuma. Başta annem olmak üzere etrafımızda ki herkesin -Çok zor bırakır emmeyi- diye düşündüğü Zeyno'şum 10 günlük tedavi süresince -m.e.m.e diye tutturmadı hiç. Tabii ki mızmızlanmaları, huysuzlukları oldu, ilk iki gece ağlayarak uyandı, ama emmek yerine öptü, by by yaptı ve kapattı. Ben bile çok şaşkındım bu kadar yumuşak bir şekilde tamamladığımıza...

Ama gözardı ettiğim birşey vardı:) Kızım 2 yaşında olabilirdi ama hastalıkların bir süre devam ettiğini, ilaçlarımızı içince iyileştiğimizi gayet iyi anlamıştı. 10 gün boyunca sesi çıkmayan meleğim, ne zaman tedavi bitti ve ben iyileştim, bıraktığı yerden devam etmek istedi. Sadece öpüp, by by yapıp kapatırken, yine m.e.m.e ağıtları yakmaya başladı. Ben de bütün dış seslere kulağımı tıkayarak, sadece kendi içsesime güvenerek tekrar emzirmeye başladım;) 10 günlük aranın sağladığı alışkanlıkla gece emzirmesini kaldırdık. Gün içinde de daha az talep etmeye başladı. Bir süre de bu şekilde devam edeceğiz galiba...

İyi Ki Doğdum, İyi Ki Doğurdum....

2010-02-10T15:02:00.005+02:00

Bu 2 gün gecikmeli doğumgünü yazımız güzel kuzum...Kötü bir virüs üst solunum yollarımıza yerleşip bizi günlerce yatırınca, peşpeşe olan doğumgünlerimizi kutlayamadık. 8 Şubat'ta, dünyaya gözlerini açtığın saat 14.30'da, sen hastalıktan yorgun düşmüş, tıkalı burnunla zar zor nefes alıp uyumaya çalışırken kulağına fısıldadım seni ne kadar çok sevdiğimi, bu dünyada sahip olduğum en değerli varlık olduğunu...

Canim kızım, birkaç gündür hiç alışık olmadığım bir şekilde senin neşesiz, keyifsiz, hasta halin o kadar canımı acıttı ki...2 senedir şükürler olsun ki hasta görmedim ben seni. Bundan sonra da görmeyeyim inşallah. Allah hiçbir bebeğe, çocuğa çaresi olmayan hastalık vermesin.

Sen iyi ol yeter ki kızım, sağlıklı ol, huzurlu ol. Bana o maviş gözlerinle güzel güzel bak, annem diyerek sarıl. Ben senden aldığım güçle herşeyin altından kalkarım.

Seni herşeyden çok seviyorum...

(En sevdiğimiz resmimizi koydum bu yazıya, sen 2.5 aylıksın, ne güzel bakıyorsun annene :)

İyi Ki Doğdun Selin...

2010-02-04T09:34:00.004+02:00

Kızlar Çetesi'nin Munise'si, Kartanemiz, Selin'imizin doğumgününü biraz gecikmeli olarak geçtiğimiz cumartesi kutladık. O kadar keyif aldık ki, o güne ait sadece resimler kalsın istemedim. Selin yine adına yakışır şekilde davranarak, ne oyuncaklarının elden ele gezmesine, ne kendisine gelen hediyelerin paketlerinin heyecanla bütün çocuklar tarafından açılmasına ses çıkardı. Birgün önce gün boyu elektriğin kesik olmasına rağmen, Çiğdem öyle güzel hazırlıklar yapmıştı ki, arkadaşımın pratikliğine, enerjisine bir kez daha hayran oldum.

Biraz önce farkettim ki Selin'in bloğunda çok güzel yazmış Sevgili Çiğdem o günü...Ben de kısa kısa unutulmaz anları not almak istedim...

- Selin'in 2 yaşa yönelik bütün korkulan davranışlardan uzak, gülenyüzü, paylaşımı, sevecenliğiyle melek gibi ortalarda dolanması...

-Kokoş kızımın tacı ve bir saniye bile kafasından çıkarmaması ve yere yatarak verdiği pozlar...

-Zeynep ve Selin'in sevgi dolu sarılmaları,öpüşmeleri :)

-Banu'nun yaptığı, hala unutamadığımız, unutamayacağımız kurabiye ev...

-Umur klasiği limonlu kurabiye...

-Görünütüsüyle, tadıyla muhteşem pasta...

-Ada'nın karnı acıkınca masada oturup sessizce, kendi kendine karnını doyurması ve bütün çocuklar elleriyle kurabiye eve girişmişken, kibar kızım Ada'nın elinde bıçağı keserek parçalar koparması :)

-Mira'nın birgün önceden başlayan keyifsizliğine rağmen, gıkını çıkarmadan ortalarda dolanması...

Zeynepçe - Türkçe Sözlük

2010-01-14T15:13:00.007+02:00

bizizi : bilgisayar

bilizi : bilezik, kolye, küpe...her çeşit takının ortak adı

apsiii : upsy daisy...televizyon,çizgi film açın

manana : makarna

manene : mandalina, portakal

padade : patates

ne he : su ??? ne alaka, ben de anlamış değilim

acı : toz, pul, her türden biber

pide pideeee : ekmek, pide, lavaş, bazlama, gözleme...(üstüne basa basa iki defa söylenecek :)

opidi : kucağına al beni :)

abu : abi, amca

abba : abla

sütee : süt

manu : maymun

tedi : kedi

Adeee : Hande Teyzesi

Aaaşşşii : Aslıhan Teyzesi

etttt : et (t'yi bastırarak:)

Mönene : Annemin komşusu Münire Teyze

pişi : pişirin de yedirin :)

kiiii : kitap

uç : bir-iki-üç, hoppp, Zeynep havaya yapın

tee : çay

baaa : bal, pekmez

paaa : pat diye düştüm

Haftanın Rüküşü...

2010-01-05T11:50:00.015+02:00

Sabah gözünü açar açmaz ilk yaptığı akşam yatarken zar zor ikna edip çıkarttığımız kolyelerini, bileziklerini, koca koca aksesuarlı taçlarını takmak...

Alışverişe çıktığımızda tercihleri hep pullu, parlak, simli, janjanlı, tüllü kıyafetler...

A.c.cessorize, C.laire's, A.ssortie'de kendini kaybediyor, bunlar en favori mağazaları...

Yaz tatilinde aldığımız sarı zilli eteğini bıraksam hergün ve heryere giderken giyecek.

Nereye saklasam eninde sonunda bulup geçiriyor üstüne...

Eline geçirdiği A.von kataloğu ile saatlerce oyalanıyor. Hayatında sadece evlendiği gün makyaj yaptırmış bir annesi olmasına rağmen ruj, rimel, vs tek tek gösteriyor ve nereye sürüleceğini biliyor...

Yeni bir bayanla tanıştığında ilk dikkat ettiği şey küpeleri. Senin küpen var, benim yok, anne -ıh ıh diyerek beni şikayet ediyor. Anneannesinin bütün baskısına rağmen kulaklarını deldirip küpe takmasına izin vermiyorum ya :=)

O da evde aksesuar olarak kullanılan taşlardan küpe yapıyor kendince...

Benimle kuaföre geldiğinde mutluluktan mest oluyor. Oturup saçlarını tarattırıyor, yetmiyor spreyi, fırçaları, fön makinesini gösteriyor.
Rahat etsin diye giydirdiğim eşofmanlara, beli lastikli pantalonlara tepki gösteriyor artık, etekler, elbiseler giymek istiyor...

BU GEÇİCİ BİR HEVESTİR DEĞİL Mİ :))))))

Emziriyorum ve Emzirmeye Devam Edeceğim !!!!!!

2009-12-17T16:47:00.004+02:00

Beni her gördüğünde - Hala emziriyor musun? - Neden hala emziriyorsun? -Daha ne kadar emzireceksin? -Evlenene kadar emzirecek misin? v.b. gereksiz soruları soran, - 1 yıldan sonra faydası yok ki... - Okula gidince de teneffüslerde gelir emer.... - Bir daha hiç bıraktıramazsın... v.b. salak saçma yorumları yapan eş, dost, komşu, akraba, kısaca m.e.m.e.l.e.r.i.n akıbetini merak eden herkese cevabımdır:

EVET, 22 AY + 9 GÜN'LÜK KIZIMI HALA EMZİRİYORUM VE O KENDİLİĞİNDEN BIRAKMADIĞI YA DA BAŞKA BİR OLUMSUZLUK YAŞAMADIĞIMIZ SÜRECE EMZİRMEYE DEVAM EDECEĞİM.

Esra'cım ne güzel derlemiş,toplamış,çevirmiş,bloğuna yazmış:
http://elaninuydusu.blogspot.com/search/label/emzirme
http://ekoanne.com/?p=28

Daha da derseniz, buyrun okuyun:
http://www.kellymom.com/bf/bfextended/index.html

COMING SOON !!!!!!!!!!

2009-12-08T13:44:00.005+02:00

"Zeynep 2 yaşında!!!" yakında burada...Şu aralar yaşadıklarımıza bakarak, zor ama çok eğlenceli günlerin bizi beklediğini söyleyebilirim. Zeynep'ten önce burun kıvırdığım, yeni nesil annelerin uydurması olarak gördüğüm "terrible two" hafiften (!) yoklamaya başladı bizi de...

Herşeyi kendi yapacak hanımefendi, elimi de kendim yıkarım, yemeğimi de kendim yerim, dişimi de fırçalarım, üstümü de değiştiririm. Dün olayı abartıp altını değiştirmeme bile izin vermedi, kendi değiştirecekmiş. Özbakım becerilerini kazanabilmesi için tabii ki önem ve destek veriyorum bu çabalarına. Ama yardımım gerektiği zaman kabul etmeyip itmesi var ki...Gülsem mi ağlasam mı bilemiyorum. Dün akşam mutfakta kek yapıyorum, Zeynep'te salonda teyzesiyle oynuyor. Mikserin sesini duymasıyla yanıma koşması bir oldu. Tabureyi çekip üzerine tırmanışı var ve bunu öyle bir yüz ifadesiyle yapıyor ki..."Nasıl olurda bana haber vermezsin anne?" der gibi...ne kendisini tutmama izin veriyor, ne mikseri, ne çırpma kabını...

Bir de bu aralar çok sık kullandığı "Hayır" anlamına gelen kaş kaldırmalar var, konuşmaya bile tenezzul etmiyor, kaşını kaldırıyor. Faydası büyük ama tadı hoşuna gitmeyen birşey yedireceksem ağzını sımsıkı kapatıyor, yerlere yatıyor. Orta bir yol bulamadığımız anlarda kendime sürekli telkinde bulunuyorum; - İnatlaşma, güç savaşına girme !!!!! Özellikle şu dönemde hala emziriyor olmamın çok faydasını görüyorum. Ufak gerilimler büyümeden o kadar çabuk sakinleşiyor ve o anlar ikimize de o kadar iyi geliyor ki...Diğer faydalarını grip, aşı, bağışıklık sistemi tartışmalarının dorukta olduğu bu günlerde yazmaya bile gerek duymuyorum.

22 ayını bitirdi bugün...Söylediği kelime sayısı henüz çok fazla değil. Ama söylenen herşeyi anlıyor artık. Bazen denemeler yapıyorum, günlük hayatta çok sık kullanmadığımız bir kelimeyi içeren bir cümle kuruyorum ya da soru soruyorum: -Vazomuz nerede Zeynepcim, hadi çiçekleri içine koyalım... gibi, çok gözünün önünde olmayan vazonun yanına gidiyor hemen. Galiba sürekli kayıt halindeler. Biz farketmesek de sürekli depoluyorlar.

Soru sorma dönemi başladı, işaret parmağıyla sürekli birşeyle gösteriyor, adını söylememizi istiyor. Bu nedenle bu aralar en favori kitabı Sevgili Çiğdem'in hediyesi, Tübitak Erken Çocukluk Kitaplarından "1001 Hayvanı Bulun":

Nereye gitsek yanımızda taşıyoruz, kimi yakalarsa saatlerce parmağıyla gösterip soruyor. Dün annem çıldırma noktasına gelince kitabı saklamış, az değil ki gerçekten 1001 tane hayvan var kitapta, hepsinin günde 50 defa adını söylemek zorunda kalınca, başka çözüm bulamamış annecim. Zeynep pes eder mi, gazetelikten kadın dergilerinden birini alıp gelmiş bu defa, yine sormaya devam etmiş :)

Uzun zamandır yazmayınca karışık pizza gibi oldu, biraz ondan, biraz bundan...Ama bütün zorluklarına rağmen bir canlının büyümesine her saniyesinde tanıklık etmek, yaşayabileceğim en büyük mucize..Bu mucizeyi bana yaşama fırsatı verdiği için Allah'a hep şükrediyorum...

Şekerci mi Deden Senin ????

2009-11-16T09:46:00.003+02:00

Çok tatlısın güzelsin........

Şekerci mi deden seninnnnnnnnn :)

EVET...Zeynoşun dedesi yani benim babam şekerci hatta çikolatacı...Bunların satıldığı ufak bir dükkanı var. Önümüz de bayram, anneannemizin eşine yardım etme, destek olma dönemi...Bizi de evimizde koyun koyuna, yanak yanağa, bol aktiviteli, oyunlu, eğlenceli, güneşi görürsek bahçede, fırsat bulursak arkadaşlarımızla...günler bekliyor.

Bayram sonrası görüşmek üzere :)

Büyüyor/uz

2009-11-06T10:30:00.010+02:00

2 gün sonra Zeynep 21. ayını bitiriyor. Doğduğunda 3 kilo bile gelmeyen, kucağıma almaya korktuğum miniğimin 2. yaşgününe sayılı günler kaldı. Her döneminde farklı zorlukları yaşadık ve bambaşka keyifleri, mutlulukları...Ama benim için en zoru (her ne kadar annem,babam ve kardeşlerimle kalabalık bir ailemiz olsa da) yalnız bir ebeveyn olarak çocuk yetiştirmek. Hayatın yükünü omuzlarımda çok fazla hissettiğim, karamsarlığa düştüğüm, kızımın geleceği için endişelendiğim, yetersiz hissettiğim anlar oluyor, sonra O'nun maviş gözlerine bakıyorum, -anne- diyor (m.e.m.e'den anneliğe terfi ettim sonunda:), sımsıkı sarılıyorum, yüzüme-boynuma-denk getirdiği heryere öpücükler konduruyor...Öyle güçlü hissediyorum ki kendimi!

Zeynep büyüyor, beni büyütüyor. Sabırlı olmayı, duygularımı kontrol edebilmeyi, hayatta sahip olunacak en değerli şeyin sağlık olduğunu...kızımla öğrendim. Yağmur altında, ıslanıyoruz diye kızmadan, tenimize değen her damlanın tadını çıkararak yürümenin keyfini O'nun sayesinde tekrar hatırladım.

Bana olan düşkünlüğü gittikçe azalır diye beklerken, her geçen gün arttığı şu günlerde, çokça suçluluk, hesaplaşma, sorgulamayla geçerken günler, yanında olması gereken karşılıksız,çıkarsız,sınırsız diğer sevginin yokluğuna bağlarken bu düşkünlüğü, Mert'in annesi Sevgili Yeşim'in son yazısı tekrar hatırlattı unuttuğum birşeyi, "1 ve 2 yaş arası anne ve bebeği siyam ikizi gibi olurmuş". Ben hiç şikayetçi değilim aslında bu siyam ikizliğinden. Sadece endişe kurdu kemiriyor yine beynimi, annesine bağlı değil bağımlı bir çocuk olursa diye...

Zeynep büyüyor, artık çocuk oyunları izliyor. Çok imrenirdim çocuklarıyla tiyatroya, operaya, konserlere gelenlere.Geçen hafta en çok hayal ettiklerimden birini yaptık ve "Çocuklar İçin Öylesine Bir Dinleti" adlı müzikli oyunu izledik Banu ve Mira'yla. Kızımı gözlerini kırpmadan, heyecanla, sevinçle izlerken görmek ne büyük mutluluktu. Gözlerim doldu. Daha dün kucağıma alamadığım bebek, şimdi oturmuş tiyatro izliyordu. Nasıl hızla geçiyor zaman...Nasıl doyamadan büyüyorlar...

Zeynep büyüyor, artık spor yapıyor. Tereddütlerle ve içinde bulunduğumuz mevcut koşulları zorlayarak başladığımız Mygym derslerinde ilk hafta gösterdiği çekingenliğin izi kalmadı artık. Koşuyor, atlıyor,zıplıyor, taklalar atıyor, sallanıyor.Öyle keyif alıyor ve bu durum bana öyle bir mutluluk veriyor ki...Karşılığı yok bu duyguların!

Güzel kızım, meleğim...hep elin elimde olacak. Ama birgün olmazsa bebeğim, bil ki gözüm üzerinde, duam yanında olacak!

Telefon Çalınca...

2009-11-03T10:25:00.002+02:00

Resim Dersi ve Sonrasında Papazın Bağı

2009-10-22T14:33:00.005+03:00

Geçen hafta üç çiçek Zeynep, Selin, Ada, bir böcek Yiğit oğlan ve anneleri olarak çocuk merkezlerinden birinde deneme amaçlı resim dersine katıldık. Ders başlayıncaya kadar bekleme salonunda bir güzel kaynattık. (Resimler bekleme salonundan) Mart ayında Selin'in annesi Sevgili Çiğdem'in Montessori Mail Grubuna üye Ankara'lı anneleri davet etmesiyle başlayan arkadaşlığımız yaklaşık 8 aydır devam ediyor. Artık çocuklarımız birbirini tanıyor, oyun oynuyor, sadece birbirlerine değil bizlere bile sevgi gösterisinde bulunuyorlar. Selin sadece Ada'yı değil, annesi Umur'u görünce de -Mumuy- diye sevinç çığlıkları atıyor, Zeynep Çiğdem teyzesinin peşinden ayrılmıyor, sarılıyor, araba kullanırken bile arkadan rahat bırakmıyor. Sadece çocuklarımız değil, bizler de birbirimiz için çok önemli olduk. Bu kadar güzel insanlarla internet aracılığı ile tanışacağımı söyleseler inanmazdım herhalde...Resim dersine dönersek:) Umur'un çocuklara yaptığı ama türlü ajitasyonla bizim de tadına bakabildiğimiz nefis ve çok şirin görünümlü kurabiyeler günün sürpriziydi. Ders nasıldı diye sorarsanız, boyalara ve resim yapmaya çok meraklı Mavişim de dahil olmak üzere çocuklar pek ilgi göstermedi. Zeynep evde kendi başına serbest çalışmalar yaparken çok daha keyif alıyor. Resim dersini ileride belki tekrar denemek üzere, şimdilik gündemden kaldırdık.

Ders sonrasında uyumak üzere olan Yiğit'i evine uğurlayıp, kız kıza Papazın Bağı'na gittik. Daha önce lafa dalıp fotoğraflamayı unuttuğumuz, bol sulu bir Papazın Bağı maceramız olmuştu. Bu defa havanın daha serin olmasının da etkisiyle kızları havuzlardan, sulardan uzak tutmaya çalıştık. Ama bir karış suyun içinde balıkların yüzdüğü ufak bir havuza oyuncaklarını, mendillerini atarak yine sulu bir oyun buldular. Yine de Çiğdem, Umur ve ben, semaverde çayımızı içip, gözlemelerimizi yerken sohbet edebilme fırsatı bulduk. Kızların uykuları gelip mızıldanmalar başlayınca da günü noktaladık.

(Yine fotoğraf çekmediğimizi farkedince, kalkarken son anda çektiklerimiz:)

Boyama Çalışmalarına Devam...

2009-10-15T11:01:00.003+03:00

Evde yetiştirmem gereken işler varken ve Zeyno peşimde dolanıp dururken, eline verdiğim bir parça kağıt ve boyalar her zaman çok işe yarıyor. Bu aralar favorimiz sulu boya ve parmak boyaları...Resimlerde de görüleceği gibi kuzum en ciddi ifadesiyle, en konsantre olmuş haliyle yapıyor boyama çalışmalarını...(Parmak boyasını evde yapan, ne çok katı ne çok cıvık bir kıvam tutturan varsa ve ölçülerini benimle paylaşırsa çok sevinirim.) 3 boyutlu Winnie The Pooh boya kalemlerimizi ise yeni aldık, bayıldık...

Mavi Mavi Masmavi

2009-10-09T15:16:00.007+03:00

Zeynep'e annem kendi evinde baktığından ve hergün bırakıp alma şansım olmadığından, haftaiçi annemde, haftasonu evimizde şeklinde devam eden bir düzenimiz var. Tabii bu durumun artılarını da eksilerini de yaşıyoruz. Benim için en büyük artılarından biri, haftaiçi işten döndüğümde yemek yapma, masa hazırlama, toplama ve sonrasında evdeki diğer işler için bir telaş yaşamadan kuzumla doya doya vakit geçirebilmek oluyor. Zeynoşu eve girdiğim dakikadan itibaren kanguru gibi neredeyse cebimde taşırken, bütün gün kızıma bakan annemin -sen git çocuğunla ilgilen- yaklaşımı da çok rahatlatıyor. Annemin ve kızkardeşlerimin bu destekleri için haklarını ödeyemem herhalde...

Hergün bize kalan saatleri, yaz boyunca doya doya dışarda, parklarda geçirdik. Havaların soğumaya, erkenden kararmaya başladığı şu günlerde ise daha verimli ev aktivitelerine, oyunlara başlamaya karar verdim. Gerçi yemek vaktine kadar, neredeyse 1 saat m.e.m.e, öpüşme, koklaşma faslıyla geçiyor.

Dün akşam, renkleri pek tanımayan miniğime mavi'yi öğretmek için bir oyun oynadık. Yabancı bloglardan birinde görüp not almıştım. (Bu aralar bloglarda hoşuma giden aktiviteleri, oyunları, el işlerini not alıyorum. Fırsat oldukça deneyeceğim.) Renkleri öğretirken 3 ana renkten başlamak gerektiğini, daha sonra diğer ara renklere geçmek gerektiğini okumuştum. Gerçi günlük hayatımızda Zeynep'le olan diyaloglarımızda nesnelerden mümkün olduğunca renkleriyle bahsediyorum.

Oynadığımız oyunun adı "Mavi Avcısı"...Zeynep'in çantalarından birine mavi bir etiket yapıştırdım. Odaları tek tek gezip, teyzelerin -mavi mavi!- sloganı eşliğinde mavi olan nesneleri bularak bu çantada topladık. Oyuncak sepetinden mavi bul-tak parçaları, fili, balığı, mutfaktan mavi bardağı, minik sürahisi, buzdolabının üzerinde ki mavi magnetler, teyzesinin mavi fuları (daha sonra başına sardık:), çorabı (bunları da giydi :).... derken çantasını doldurduk. Sonra da içindekileri döküp ganimeti saydık. Oyunun sonunda -Zeynep'cim balık/fil.. ne renk? sorusuna

- MA Nİİİİİİİİİİİ cevabını alabildik :)

Diğer renklerle maviyi iyice kavradıktan sonra mı benzer bir çalışma yapmak uygun olur acaba? Ailemizin çocuk gelişimcisi Sermin, yorumunu bekliyoruz. Bu arada eşleştirme kartlarıyla nasıl çalışalım konusunda takılan arkadaşlar olduğunu biliyorum, bizim Eşleşmeyen Kartlar yazımızın altına Sevgili Sermin çok açıklayıcı bir yorum yazmıştı. Merak edenlerin, gözünden kaçanların dikkatine...

Herkese iyi bir haftasonu diliyoruz :)

Haftasonumuz...

2009-10-05T16:53:00.011+03:00

Az lafla, bol resimle haftasonumuz...

Cumartesi öğlen uykusundan sonra yenilenen Gençlik Parkı'na gittik. Atlıkarıncaya bindik, dönmedolapta 50 metre yükseklikte kudurduk:)

Sonrasında soluğu dürümcüde aldık. Finali künefeyle yaptık. Zeynoş hayatında ilk defa künefe yedi ve son olmayacağının sinyallerini verdi :)
Pazar sabahı Banu&Mira ve Çiğdem&Selin'le Odtu'de buluştuk, hasret giderdik, yedik, içtik,dertleştik...Odtu'den sonra pazara bile gittik :)

Dönüşte ben yemek hazırlarken, kızım aldıklarımızı ayıkladı.

Yaşasınnnnn...artık maydanoz ayıklamak da Zeynep'in görevi :))))
Çizme, karalama sevdamız doruklarda. Ikea'dan Çiğdem'in alıp getirdiği resim sehpası ile duvarları kurtardık ama body-art çalışmaları başladı şimdi de :)

Eşleşmeyen Kartlar, Boyanan Duvarlar, İlgi Gösterilmeyen Masal Kahramanları

2009-09-28T17:19:00.009+03:00

Uzun bir başlık oldu farkındayım, ama cumartesi günümüzün özeti böyle...Cuma günü hayranlıkla takip ettiğim yabancı bloglardan 1+1+1=1'de çiftlik hayvanları konulu tot-book'u görünce ama kitapçık haline getirmeye de üşenince, sadece eşleştirme kartlarının çıktısını aldım. Akşam Zeynoşu uyutunca da hala bir laminasyon makinemiz olmadığı için koli bantıyla ilkel bir şekilde lamine edip, cumartesi sabahı için güzel hayallerle kızıma sürpriz hazırladım. Sabah kahvaltıdan sonra da hevesle çıkardım ve geçtik masamızın başına. Önce hayvanların resimlerine baktık, seslerini çıkardık. Sonra da bir seriyi görebileceği gibi dizip, diğer seriden de tek tek elime alıp -Hadi annecim keçinin/atın/köpeğin... arkadaşını bulalım- benzeri cümlerle eşleştirdim. Bu esnada Zeynoş olaydan gayet kopuk beni izledi. Sonrasında birlikte yapmayı teklif ettim. Ancak resimlerden de görülebileceği gibi minik kuşum kartları eşleştirmenin dışında herşeyi yaptı. Birara bacağını masaya atarak kartları bacağına yapıştırmaya çalıştı, öptü, yere attı, bir güzel boyadı. Kartları bir süre sonra yeniden denemek üzere şimdilik kaldırdım, evde daha basit eşleştirmelerle başlamak daha uygun olacak sanırım.

Birara ben yemek hazırlamak üzere mutfaktayken ve kuşum kendi kendine sessizce güzel güzel oynarken ya da ben öyle sanarken(!), eşleştirme kartlarını boyamakla hızını alamayıp bir güzel duvarlarımızı renklendirmiş. Bunu özellikle not düşmek istedim çünkü her çocuk evinin duvarlarında bir iz bırakmıştır herhalde ve Zeynep ne zaman yapacak merak ediyordum. Crayola kalemlerle yapılan sanateserleri Amway'in mucizevi çok amaçlı temizlik ürünü L.OC'la silince çıkıverdi, bilgilerinize...(reklamları izlediniz:) Sınırlamadan, dilediği gibi, özgürce resim yapabileceği bir alan hazırlamanın zamanı geldi sanırım. Bu arada bir kısmını silmeye kıyamadım kızımın ilk sanateserinin:)

Öğlen uykusundan uyandıktan sonra koca yaz fırsat bulamadığımız Harikalar Diyarı'na gittik. Yol boyunca -paaaaaaaaa (parkkkkk) diye sevindi kuzum. Fakat ilgi gösterdiği tek şey parkın içinde mini tur yaptıran tren oldu. Zeynep'in çizgi film için dahi olsa televizyon izleme alışkanlığı olmadığından Masal Adası'nda bulunan kahramanları tanımadı ve sadece uzaktan bakmakla yetindi. Ben de okuduğumuz kitaplarda, anlattığım masallarda bu klasik kahramanlara pek yer vermediğimizi farkettim.

Neredeyse adım başı açılmış büfelerde satılan elma şekeri, pamuk şekeri, buharda mısır, cips v.b görünce bütün keyfim kaçtı. Gitmeden Zeynep'i doyurmuş, yanımıza da meyvesini, atıştırmalıklarını koymuştum. Ama kızım elinde bu tarz şeylerle dolaşan çocukların peşinde kedi gibi dolanmaya başlayıp, büfelerin önünden ayrılmayınca tuzağa düştüm :( GDO'lu üretilmiş olma olasılığı yüksek olan mısırı mümkün olduğunca hayatımızdan çıkarmaya çalışan ben kızıma bardakta satılan mısır aldım. Gerçi nerdeyse tamamını kazayla (!) döküp bardağın dibinde 5-6 tane bıraktım. Artık bu tarz yerlere giderken daha hazırlıklı olmaya ve her türlü duygu sömürüsüne karşı koyup, kızımı elimden geldiğince korumaya söz verdim.

En komiğinden Zeynep :)))

2009-09-24T17:25:00.007+03:00

Uzun bir izine bayram tatili de eklenince 15 gün aradan sonra işe dönen anne Nes, işlerini toparladıktan sonra, mesainin bitmesine yakın gelen bir mail.deki linkten faydalanarak çok özlediği, burnunda tüten yavrusunu şekilden şekile sokarak eğlenir:) Çok şirin olmamış mı?

(Unutmadan linki de yazayım: http://labs.mppark.jp/hige/ )

10 gün kuzumla başbaşa...

2009-09-11T10:29:00.003+03:00

10 gün izinliyim, evde kuzumla başbaşayız. İnternet bağlantımız olmadığı için kısa bir süre bloğa yazamayacağım. Bayram sonrası görüşmek üzere :)

Zeynep @ Side

2009-08-31T14:18:00.009+03:00

6 günlük Side kaçamağından sonra bugün Zeynep anneannesine ben de işime geri döndük. Nisan ayında iş bahanesiyle yaptığımız anne-kız başbaşa tatilimiz çok rahat ve keyifli geçmişti. "Benim kızım çok uyumludur,yine güzel bir tatil bizi bekliyor!" diye düşünerek yola çıktım, ama nihayetinde Zeynep henüz 18 aylık ve meşhur 2 yaşa yaklaştığının sinyallerini çok güçlü veren bir bebek ve tatilimiz bu defa düşündüğüm kadar rahat geçmedi. Bu defa kızkardeşim Aslıhan'la birlikteydik. Onun da yoğun bir çalışma döneminden sonra uzun zamandır ilk tatiliydi ve Zeynoşla yaşadığımız olumsuzluklardan ne kadar uzak tutmaya çalışsam da payına düşeni aldı tabii...Sanırım en az 5-6 sene bizimle ya da başka herhangi bir bebekle tatile çıkmaz :)

Ankara'ya özellikle Konya üzerinden yakın olması ve denizinin sığ, sahilinin kum olmasından dolayı Side-Kumköy'ü tercih ettik. Otobüsle gittik ve döndük. Yola çıktıktan yarım saat sonra bizim için macera başladı. Saat 23:30 için almıştım biletleri, yanlış bir tercihmiş. Öğlen uykusunu da normalden daha az uyuyan ve yorgunluktan iyice saçmalayan Zeynep'i otobüs saatine kadar oyalamak gerçekten zordu. Uyutmak istemedim,çünkü evden çıkarken, terminalde v.s. uyanma ve sonrasında geceye cin gibi devam etme olasılığı çok yüksekti. Otobüs hareket edince hemen uyur ve sabaha kadar uyanmaz planım işlemedi ne yazık ki. Servisin bitmesi ve ışıkların kapanması da 1 saat kadar sürünce Zeynep bir türlü uykuya geçemedi. İlk defa m.e.m.e'de işe yaramadı ve yaklaşık 15 dakika süren bir ağlama krizi sonrasında artık baygın düşerek uyudu yavrum. En korktuğum ama en az ihtimal verdiğim şey başıma gelmişti.

5 gün boyunca da Zeynep'in sebepsiz ağlamaları çok sık tekrarladı ne yazık ki..Sevgili Çiğdem'in tabiriyle tam post-it sendromu yaşadık hem de en güçlü yapışan türünden. Ankara'da teyzelerine çok düşkün olan, onlar olmadan hiçbirşey yapmak istemeyen, zaman zaman bana tercih eden kızım yemek almama dahi izin vermedi. Ya kucağımda ya m.e.m.e.deydi tatil boyunca. Bu tatille ilgili en iyi olarak hatırlayacağım şey Zeynoşun denizi çok sevmesi oldu. Özellikle sarı şeker Arda'nın havuzdan kaptığı düşünülen bir bakteri yüzünden hastalanması hatta hastanede yatmasına çok üzülmüştüm ve kesinlikle kızımı havuza sokmama kararı almıştım. Deniz çok güzeldi, havuzu hiç aramadık neyse ki! Ama sahilde kumdan kaleler yapma hayallerimiz de suya düştü, bizim kontes kuma ayağını dahi değmedi. Plajda eline-yüzüne-ayağına bulaşan kumları temizlemek için uğraştık durduk. Teyzesinin hevesle aldığı ve evde unuttuğumuz için yoldan dönüp aldığımız,binbir güçlükle şişirdiğimiz simitte kullanılmadan dönen eşyalarımızın arasında yerini aldı.

Bu tatilde yaşadığımız bir başka ilk Zeynep'in hemen hemen hiçbir şey yemeyerek sadece pilavla ve akşamları en azından masada oturmasını sağlamak için eline verdiğimiz dondurmayla beslenmesi oldu. (Resimlerdeki şirin hallerine bakmayın, yemek salonuna girmek dahi istemedi) Yemeyen çocuk çok zormuş, bunu anladım. Uzaktan ahkam kesmek çok kolaymış. Çocuğun yemezse sen ne kadar yesen de doymuyormuşsun. İyi ki hala emziriyorum diye çok dua ettim.

Akşamlarımız tabii ki Mini-Disco'da geçti. Zeynepcim çocuklara pek takılmayıp kendi başına gayet cool dans etti. Özellikle sarı zilli elbisesiyle ortalığı yıktı. Fotoğraflarda görünen yeşil tişörtlü sarı şeker çocuğa pek bir hayran oldu. Etrafında dolandı durdu,ama çocuk yüz vermedi kızıma. İlk kalp kırıklığını da yaşamış oldu:) Boşver kuzum benim, kendi kaybetti o sarı çipil oğlan...

Dönüşte başka bir hata yaptım ve gece için aldığımız bileti gündüz 12:45 için değiştirdim. Biner binmez de öğle uykusuna daldı ve 1.5 saat kadar ne iyi etmişim diye sevindim. Ama sonrasını ne siz sorun ne de ben anlatayım. Ankara'ya girene kadar Zeynep hanımı oyalamak için çantalardan neler çıkmadı, kimler seferber olmadı...Dakikaları ve kilometreleri saymak ne demekmiş öğrendim.

Bu 5 gün boyunca en çok Miracığın annesi sevgili Banu'yu andım. Dönünce Ona da anlattım. Uzaktan ne kadar keyifli görünüyor yaptıkları seyahatlar. Ama her zaman melek olamıyor çocuklarımız ve böyle zamanlarda tatil için bile olsa ne kadar zor evinden, bildiğin çevreden uzak olmak. Herşeye rağmen 24 saat doya doya kızımla olmak,onunla uyumak - uyanmak bana çok iyi geldi.

Hande Teyzeme...

2009-08-31T14:08:00.004+03:00

anne = m.e.m.e

2009-08-19T17:33:00.005+03:00

İş dönüşü servisten en büyük aşkına kavuşacak olmanın heyecanıyla inen anne Nes, anneannesiyle kendisini karşılamaya çıkan yavrusu Zey'e doğru koşar adımlarla gider. Belli ki yavru Zey'de heyecanla beklemekte, sevinçle ellerini çırpmaktadır. Anne Nes uzaktan -anne, anne olarak anladığı sözcüklerin aslında -m.e.m.e, m.e.m.e olduğunu yavrusuna yaklaşınca farkeder. Zey annesinin gelişine değil, yukarıda adı geçenlerin gelişine sevinmektedir. Yavru Zey kavuşma anını abartınca anne-kız soluğu evlerinde alırlar ve fotoğrafta görülen pozisyonda en güzel dakikalarını geçirirler :)

Zeynep 1,5 yaşında...

2009-08-10T13:59:00.006+03:00

Günler, haftalar, aylar derken bir yarım yıl daha kattık yaşına...Doğduğun günden bugüne kadar çekilen resimlere bakıyorum ve inanamıyorum. Senden önce de zaman hızlı akardı ama şimdi bambaşka...Her geçen gün daha da büyüdüğünü, yepyeni becerilerin,tercihlerinle küçük bir insan olduğunu görmek çok gururlandırıyor beni! Gülerek-ağlayarak, sevinerek-üzülerek, bazen yetersiz hissettiğim, korktuğum, endişe duyduğum, ama gözlerine bakıp ellerini tutunca ihtiyacım olan gücü bulduğum 18 ay geçirdik seninle...

Güzel kızım, benim yaşam gücüm, sahip olduğum en büyük zenginliksin! Seni ne istediğini bilen, gururlu, ayaklarının üzerinde durabilen bir insan olarak yetiştirebilmek en büyük dileğim.

SENİ ÇOK SEVİYORUM !!!

Pazar günümüz böyle geçti...

2009-08-05T16:37:00.006+03:00

Pazar sabahı evde yapılacak işleri bitirip kızıyla dışarılara çıkmak için koşturup duran anne Nes, birara sesi soluğu çıkmayan ve kendisini sevindiren yavrusu Zey'i, yeni temizlediği mutfakta resimlerde gördüğünüz şekilde bulunca ne yapar?

-Aferin güzel kızım, ince motor becerilerini geliştirecek ne güzel aktivite yaratmışsın kendine.... diyerek en sevimli yüz ifadesiyle mutfağı tekrar temizler :) Çünkü yavru Zey, uzun zamandır ilk defa bu kadar konsantre olmuş bir halde yere döktüğü pasta süslerini tek tek,minik parmaklarıyla kavanoza doldurmaktadır. (Not: Bu aktivite hiçbir şekilde tavsiye edilmezzzzz...en azından pasta süsleriyle yapılması tavsiye edilmez :)

Mutfağımızın süslerini bir güzel temizledikten, kuzumun yemeği ve uykusundan sonra akşamüzeri Bahçelievler 7. caddenin sonunda, Milli Kütüphanenin karşısında bulunan Adnan Ötüken Parkına gittik. Çocukluğu ve ilk gençlik yılları Bahçelievler semtinde geçmiş biri olarak bu parkın çocukluk anılarımda yeri büyüktür. Kendi çocukluğumda oynadığım,gezdiğim yerlere şimdi kendi çocuğumla gitmek çok başka bir keyif veriyor. Gerçi daha çok içiçe geçmiş, yüksek, uzun ve çok çeşitli kaydıraklar Zeynep'e hitap etmedi. Daha doğrusu bana hitap etmedi:) birara kendi başına, bana by by yapıp en yüksek kaydırağın merdivenlerine tırmanmaya başlayınca O'nu indirme çabam seyredenleri eğlendirmiştir herhalde...Kuzum parktaki zamanını daha çok taş toplayarak,sonra onları dizerek, çiçekleri severek geçirdi.

Bahçelievler 7.caddeye gidip yine çocukluğumun dondurmacısı SİM'den dondurma yemeden dönmek olur mu? Tabii ki olmaz, ben dondurmamı hızlıca yerken Zeynep kızım külah üstü az dondurmayla oyalandı. Sim'in külahları dondurmasından daha lezzetli bence...ve resimde gördüğünüz komik ötesi tacı küçük hanım kendi seçti...Ben daha sade birşey almak için girmiştim, bunu gördü ve bırakmadı. Yolda bakan dönüp bir daha baktı:)
Bu kız kokoş birşey mi olacak yoksa ???

Yaz ayları bizim ailede doğumgünü patlamalarının yaşandığı aylardır. Bu doğumgünü kutlamaları en çok Zeynoşun hoşuna gidiyor. Pazar günü de canım annemin 52. yaşını kutladık. Allah büyüklerimizi uzun yıllar,sağlıkla başımızdan eksik etmesin inşallah...

Zeynep & Ada @ Mini-Town

2009-08-03T15:25:00.009+03:00

Sevgili Umur ve Ada'yla çok eğlenceli bir cumartesi günü geçirdik. Öyle ki saatlerin nasıl geçtiğini bile anlamadık ve kızların uyku saatleri gelince eve dönmeyi akıl edebildik. Bize kalsa sabahı ederdik herhalde değil mi Umur:=)

Birkaç gün süren nereye gidelim konulu mail trafiğinden sonra Mini-Town'da karar kıldık. Pişman da olmadık. Çünkü bütün anneler bilir ki, çocuklarla biryere gitmeden önce düşündüğümüz bir sürü ayrıntı,aradığımız özellik var rahat edebilmek için. Mini-Town'u Ada'nın bloğunda ve Bebekle Gidilecek Mekanlar bloğunda Umur çok güzel anlatmış. Resimler de kızların ne kadar çok eğlendiklerini anlatmıyor mu?

Mini-Town'a çocuklardan önce bizim bayılmamız hatta sevindirik olmamız ve hatta Umur'un çocuklardan önce oyuncakların başına geçmesi, Ada'nın 3 defa annesini alt değiştirmeye götürmesiyle kendi rekorunu kırması, kızların o kadar oyuncak- müzik aleti-aktivite içinde gözetmen ablanın bileziklerine, küpelerine takmaları ve hatta paylaşamayıp seslerini yükseltmeleri, temiz-titiz su damlasının ıslak mendillerle bir güzel sihirli aynaları temizlemesi, Zeynep'in 1 saat boyunca bana pek pas vermeyerek gözetmen ablasının peşinde dolanması, gitmek istediği yere O'nun elinden tutarak giderek ve ilk defa bir yabancıya bu yakınlığı göstererek beni şaşkınlık ve sevinç/üzüntü karışımı bir duygu içerisinde bırakması....günün unutulmazlarıydı.
Mini-Town'da oyun için süremiz dolunca hızını alamayan muhteşem dörtlü olarak kendimizi Galleria'da bulduk. Umur'un dahice planıyla alışveriş arabalarından birinin konforlu hale getirip kızları oturttuk ama saltanatları kısa sürdü ne yazık ki... Zemin katta bulunan oyun merkezinden de uzunnncaaaaa bir süre çıkamadık. Sevgili arkadaşım Umur minyon olmasının da avantajını kullanarak, kızları da bahane ederek top havuzunda bir güzel tırmandı, oynadı, kaydı:=) (bkz: file arkasındaki resimler)
Sonrasında kızlar kısa bir süre içinde olsa bize oturma ve birşeyler içme fırsatı verdiler. Zamanla bu süre artar umarım...
Günü yorulmuş ama çok eğlenmiş olarak noktaladık. Öyle ki Zeynep belki de ilk defa birkaç saat kesintisiz uyudu.

Kızıma soruyorum :)

2009-07-30T09:32:00.003+03:00

Babycenter'dan 17 ay + 2 hafta için gelen bültende şöyle bir anket vardı:

Çocuğunuz gece boyunca (kesintisiz) uyur mu?
- Evet, bir kere uykuya geçince genelde sabah kadar uyur. (% 44)
- Bazen uyanır, ağlayarak-bağırarak bizi çağırır amaaaaaaaaaaaaa sonrasında kendi kendine uykuya geri döner. (% 31)
- Hala düzenli olarak uyanıyor ve uykuya geri dönebilmek için onu avutmamıza (pışpışlayarak, emzirerek, sallayarak, konuşarak, onu yaparak, bunu yaparak....) ihtiyaç duyuyor. (% 25)

A benim güzel kızım, pamuk kızım...ben bu ankette ne zaman % 44'lük grup içinde olacağım?
% 31'in içinde olmaya bile razıyım!!!!!

Şımarık mı yaramaz mı ???

2009-07-28T12:39:00.005+03:00

Zeynep'in resimlerinde uslu, sakin, melek gibi görüntüsüne sakın kanmayın. Çünkü sadece öyle görünüyor!!! Bu aralar bakışlarının pek saf ve masum olduğunu söyleyemeyeceğim.

-Şimdi nereyi dağıtsam? Hangi çekmeceyi açsam?

-Şu kumandaları alıp kaçayım!

-Çatal-kaşık kullanmakta neymiş, parmaklarımla yerim güzelce, sonra da bir güzel koltuklara silerim ellerimi?

-Banyo kapısını açık bırakmışlar, yaşasınnnnn!!!!

-Elime geçen herşey balkondan aşağıya, hopppppp...

Sürekli bir cinlik ve muzurluk peşinde. Yakalayabilene aşkolsun. Evde ki herşey mutlaka elinden geçecek. Boyu yetmezse tırmanacak. Dur! Hayır! Yapma! sözcükleri ne kadar çok fazla kullanmak istemesem de çıkıyor ağzımdan. Herşeyi merak ediyor, dokunmak istiyor. Artık alışverişe Zeynep'le gitmek büyük cesaret istiyor.... Kendi boyunda raflarda ne varsa aşağıya!!! Çok şikayetçi olduğum çıkmasın bu yazdıklarımdan, oldum olası hareketli,yaramaz,muzur bir çocuğum olsun istemişimdir. Sadece bu yaşlarda çocuğu olan bütün diğer anneler gibi yoruluyorum, ama çok da eğleniyorum:) Tek korkum ince sınırları çizememek ve şımarık bir çocuk sahibi olmak!

Dün akşam babacığımın ve kızımın birtanecik dedesinin 56. doğumgününü kutladık.Hasta olduğundan çok keyifli değildi babam:( Yine de pastamızı kestik,hediyemizi verdik! Tabii bizim afacan pastayı görünce çıldırdı, herkesten önce parmaklarıyla bir güzel tadına baktı. (pastamız benim imalatımdır :) Sonra da dedişkoya hediye alınan mp3 player'ı ele geçirmek için büyük mücadeleler verdi. Hediyenin paketi, kutusuyla da yetinmedi. Kendini yerlere attı, tepindi...

Canım babama Allah herşeyden önce sağlık versin...Daha uzun yıllar başımızda olsun:)

Pazar-ertesi ???

2009-07-20T11:33:00.006+03:00

Zeynep'ten önce, pazartesi günü güle oynaya işe gelen, burada dinleniyoruz diyen hatunları hiç anlayamazdım. Cuma günü de izinli olunca, koşturmayla geçen üç günün sonunda -yarın işe gideceğim, ne güzel- diye düşünürken yakaladım kendimi..tabii beraberinde bir suçluluk duygusu:( Dışarıda halledilmesi gereken işler, temizlenmesi gereken bir ev, yapılması gereken yığınla ütü, yemek, çalışılması gereken bir kurum içi sınav (sadece 1 hafta kaldı :( , enerjisinin ve merak duygusunun doruğunda ilgi bekleyen 1.5 yaşında bir çocuk...derken dün akşam çok yorgun olduğumu hissettim ilk defa! Hiçbir şeye yetemiyorum, çocuğuma vakit ayıramıyorum, niye diğer süper anneler gibi olamıyorum diye düşünceler beynimi kemirdi durdu.

Bu sabah masamda çayıma takıldı gözüm, sadece işyerinde sıcak çay içebildiğimi, hafta içi öğlen yemeklerini soğutmadan sakin bir biçimde yiyebildiğimi düşündüm. Yine kızdı diğer yanım. Ama işin çok olmadığı, sessiz sakin bir pazartesi sabahı çayımı içip, tostumu yemek, gazetelere gözatmak iyi geldi.

Haftasonları çoğu zaman, evde yapılması gerekenleri gözüm görmeden sadece Zeynep'e vakit ayırmaya çalışıyorum. Ama sonuçta ne kadar ertelense de yapılması gerekenler yine beni bekliyor. Dün ben odasını temizlemeye çalışırken peşimde dolanıp duran kuzum deterjanlı kovaya ellerini sokunca biraz sesimi yükselttim, şaşırıp kalan yavrumun iki dudağını büzmesi gözümün önünden gitmiyor.

Zeynoşun sağ gözünde ufak bir kızarıklık vardı akşam, biraz korkuttu beni..Sormak için aradım annemi biraz önce, yavrumun sesini duyunca da şimdiden içim sızladı, nasıl özledim.

Şartlar başka olsaydı, çalışmam gerekmeseydi kararım ne olurdu, bunu da bilmiyorum. Benim için karmakarışık duygularla başladı bu hafta......

Not : Resimler 2 hafta önce Ankara Üniversitesi kampüsü içinde Akademi Cafe'de yaptığımız Ankara'lı bebekler ve anneleri buluşmasından...Tembellik edip yazamadım bir türlü

17. ay biterken

2009-07-09T13:54:00.004+03:00

Dün 17 ayını tamamladın. Kaç yaşındasın diye sorduğumuzda bir elinin işaret parmağıyla 1 diğeriyle buçuk yapıyorsun:) Meşhur 2 yaşa yaklaştığının sinyallerini vermeye başladın. Birşeyi yapmak ya da bazen yapmamak istediğin zaman çığlıklar atıyorsun bazen de kendini ısırıyorsun. Mümkün olduğunca sakin, sabırlı olup görmemeye, duymamaya çalışıyorum. Ama genel olarak uyumlu, neşeli bir çocuksun. Evet artık çocuk diyoruz sana maviş kızım.

Zamanla azalacağını düşündüğüm meme bağımlılığın bu dönem inanılmaz arttı. Zaman zaman -ya bırakamazsak! diye korksam da bugüne kadar annesini emen hiçbir yetişkin görmemiş olmam rahatlatıyor:) İtiraf edeyim bu aralar zorlanmaya başladım. Hala geceleri -meme diyerek uyanıyorsun ve azı dişlerini çıkardığın şu dönemde bu uyanmalar o kadar sıklaştı ki...Bebeklerini gece beslenmesine alıştırmayan ve kesintisiz uyumayı öğreten annelere hayranlık duyuyorum ama ben beceremedim tatlım. Sana kendi kendine uyumayı da öğretemedim. Ya memede uyuyakalıyorsun ya da ayağımda sallıyorum :=(

Bezle ilgili rahatsızlık yaşamaya başladın. Sürekli çekiştirerek çıkartmaya çalışıyorsun. Çişini ya da kakanı yaptıktan sonra gelip gösteriyorsun. Eğer sabah lazımlığa oturtursam çişini yapıyorsun ama daha rahat edebileceğin birşey bulmam lazım. Çok sevmedin çünkü daha önce aldığımı...Bunlar insanlık için küçük ama bizim için çok büyük adımlar bebeğim :=)

Duyduğu, gördüğü herşeyi taklit eden bir papağan oldun. Geçen gün niye sesin çıkmıyor diye yanına geldiğimde gördüğüm manzarayı keşke fotoğraflayabilseydim; çekmeceden epilatörü almışsın, bir güzel yere oturmuşsun, bacağına sürüyordun. Heryere, herşeye ulaşıyorsun. Artık çok dikkatli olmamız gerek.

Kelime dağarcığına en son -udaci (hurdacıııııııı) eklendi. Dudaklarını büzüştüre büzüştüre -udacii deyişin öyle tatlı ki...Geçenlerde gittiğimiz sünnet düğününde nasıl oynadığını sorduğumuzda hemen ellerini kaldırıp başlıyorsun oynamaya. Zaten sana kapı gıcırtısı olsa yeter, müziğe ve dansa ilgin çok sevindiriyor. Ezan sesi duyduğunda ellerini açıp dua okuyormuş gibi yapman ve sonra da amin demeni de (tabii ki anneanne tarafından öğretildi) unutmamak adına not düşüyorum.

Güzel kızım, hayat seninle çok güzel...bugüne kadar taşıdığım en güzel sıfat senin annen olmak !!!!

Kuğulu Park'taydık...

2009-07-07T13:40:00.007+03:00

Ankara'lı olup Kuğulu Park'ta sevgilisiyle buluşmamış, ilk gençliğinde okulu kırıp çimlerin üzerinde aylaklık yapmamış, iş çıkışı o kadar binanın arasında soluklanmamış, kuğulara simit atmamış kimse yoktur herhalde. Hepimizin öyle ya da böyle bir Kuğulu Park anısı vardır. Ankaralılar için küçük bir yeşil alan, ufak bir havuzda yüzen birkaç kuğu, birkaç banktan daha fazlasıdır. Semte adını veren tarihi kavaklarıyla Ankara'nın olmazsa olmazlarındandır.

Yaza girmemize rağmen bitmeyen yağmurlar yüzünden birkaç haftadır ertelediğim Kuğulu Park'a kızımla gitme programını geçen haftasonlarından birinde gerçekleştirdik. Zeynep'in tetesi, benim canım kardeşim Aslıhan da bizimleydi. (Daha doğrusu zorla dahil ettik kendisini ama pişman da olmadı:)

Kuğulu Park klasiği olarak kuğulara, ördeklere, kuşlara simit attık. -gel gel yaptık. O güzelim kuğulardan çıkan çirkin sese şaşırdık, korktuk. Daha yakından bakmak istedik, çitleri aştık. Çocuk parkını görünce tabii ki dayanamadık:)

Tunalı'ya gidip kumpir yemeden dönülür mü? Tabii ki yedik. Hem de bayıla bayıla, parmaklarımızı da beraberinde yedik :)

Çok eğlendik ve iyi ki gelmişiz dedik !!!!!!!!!!!!!

(Aslıhancım hemfikiriz değil mi :=)

SİVMEP (Sivrisinekle Mücadele Eylem Planı:)

2009-07-02T09:54:00.008+03:00

Yaz gelip sıcaklar bastırınca sivrisinekler de ortaya döküldüler. Bebeğim olmadan önce bu cinsle birebir mücadele içine girmemiştim hiç. En fazla gelir sokar, sende bir iki gün kaşınırsın biter geçerdi. Ama şimdilerde benim bile dokunmaya kıyamadığım bebeğime bir mahlukatın gelip konması, hatta sokması ve hatta kanını emmesi çok rahatsız ediyor.

Öncelik bu hayvancıkların eve mümkünse hiç girmemelerini sağlamakta. Bunun içinde en pratik çözüm camlarda, balkon kapılarında sineklik olması. Odaların camlarında sözde sineklikler var. Ama çalıştığım kamu kurumunun lojmanında oturuyoruz ve son 20 yıldır binalara bir çivi dahi çakılmamış, bu durumda camlarda sineklik değil elek halini almış tel parçaları var. Onları yenileyelim bari diye plan yaparken camlarımızın önümüzdeki 1 ay içinde pvc doğrama olarak değişeceği haberini aldık. Evde yaşayan diğer vatandaş cam-kapı açma ve kapatma konusunda biraz daha titiz davransa en azından içeri girmeyi başaran sivri konusunda düşüş yaşanacak. Cam önlerine fesleğen, sardunya, nane gibi kokulu bitkiler ektiğim saksılar koymak, camlara lavanta kesecikleri asmak işe yarar mı acaba? En kısa zamanda denemek lazım.

Eve giren sineklerin meleğime yaklaşması önlemek için sinek kovar bilezik en aklıma yatan çözüm gibi görünüyor. Kullanan, memnun kalan var mı acaba? Fiyatı çok uygun ancak etkisi çok kısa sürüyor. Zeynep bileğinde tutmaz büyük olasılıkla, olmadı ayak bileğine takarım. Denemeye değer.

Cilde sürülen ve DEET adlı maddeyi içeren her türlü ürünü kullanmamak benim tercihim. Sözde içeriği doğal olanlarda var ama onlar da içime sinmiyor. Çok mecbur kalırsam Chicco Zanza sivrisinek kovucu roll-on'u kullanacağım.

Prize takılan tabletler ya da likit kovucuların bebekler için güvenilirliği kanıtlanmamış. Tablet şeklinde olanlardan mecburen kullanıyoruz. Uyumadan birkaç saat önce takıp, Pamuğum odada iken mümkün olduğunca prizde tutmuyorum.

http://basitbiryasam.blogspot.com/2008/05/savulun-sivrisinekler.html adresinde sevgili Evren çok detaylı araştırıp, iyi bir kaynak yazı yazmış. Onun yazdıklarını da okuduktan sonra aklıma yatan bir diğer çözüm citronella yağı içeren bir sinek kovucu bulmak...

Montessori mail grubunda bir arkadaşın sorusu üzerine de sevgili Sibel hiç duymadığım bir tavsiye de bulundu, sinek ısırıklarının uzerine tükenmez kalemle bir çarpı atmak..İçerdiği çinko etkisiyle hem kaşıntıyı gideriyormuş hem de ısırıktan iz kalmıyormuş.

Bu arada internette ufak bir araştırma yaparsanız göreceksiniz ki her konuda olduğu gibi yine bir sektör oluşmuş, sivrisinek kovduğu iddia edilen kıyafetlerden yatak alezlerine, telefonlara yüklenen programlara kadar...Şaşırdım kaldım.

BEBEĞİME DOKUNMAYIN !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2009-06-25T11:17:00.004+03:00

16 aydır bana hiç sormadan, bebeğime dokunmaya çalışan, mıncıklayan, öpen herkese dur diyorum artık. Kim isterse kızabilir, kırılabilir. Evet benim çocuğum çok kıymetli. Bir elinde sigarası varken diğer eliyle çocuğumu sevmeye çalışan geri zekalı arkadaşım, bütün gün nerelere dokunduğunu ve en son (!) ne zaman yıkadığını bilmediğim pis elleriyle kızıma dokunmayı kendinde hak görebilen beyinsiz kadın, günlerce sıkıntı çekerek diş çıkaran yavrumu kendince yanaklarını avuçlayarak sevmeye çalışan, kendi de iki küçük çocuk annesi düşüncesiz arkadaşım (dudağında kocaman uçuğa rağmen öpmeye çalışmışlığı da vardır), yolda-otobüste-çarşıda bebek elinden öpülür gibi dünyanın en salak cümlesini kurarak ben kaçırana kadar pamuğumun ellerini öpmeye çalışan hiç tanımadığım teyzeler, amcalar, ablalar...Benim bile öpmeye, dokunmaya kıyamadığım meleğimi ilk fırsatta öpmeye çalışan herkes...BEBEĞİME DOKUNMAYIN! Sizi ellesinler, sıkıştırsınlar, öpsünler ister misiniz olur olmaz heryerde, uykunuz varken, sıcaktan bunalmışken, dişiniz ağrırken, karnınız açken...Niye illa dokunarak seviyorsunuz elalemin çocuğunu? Her defasında tersliyelim, bozalım, kıralım mı? Bugüne kadar hep kibarca uyarmaya, hemen miniğimi kaçırmaya çalıştım ama siz dokunma, öpme meraklısı beyinsizler bundan anlamıyorsunuz ne yazık ki !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

İyi ki doğdun !!!!!!!!!

2009-06-15T17:05:00.011+03:00

Canım kardeşim, dostum, herşeyim...

Doğumgünün kutlu olsun!

O güzel yüzün hep gülsün.

Mükemmel bir kardeştin, kızıma mükemmel ötesi bir teyze oldun...

SENİ ÇOK SEVİYORUZ

Çıtır Simit'te 4 Çıtır ve yavruları :)

2009-06-15T15:03:00.008+03:00

Cumartesi buluşmalarımızda olmasa ben uzunnnn bir süre yazamayacağım galiba bu blog'a. O kadar hoş vakit geçiriyoruz, öyle güzel resimler çekiyoruz ki, ayrıntıları unutmadan yazmak istiyorum hemen. Bu hafta Mira'nın annesi çok sevgili Banu'cuğumun tavsiyesiyle Turan Güneş üzerinde bulunan Çıtır Simit'te buluştuk. Dışarıdan bakıldığında asla belli olmayan bir gizli bahçesi var bu simitçinin. Tavus kuşları, çeşit şeçit tavuklar, horozlar, güvercinler masaların altında dolaşıp simitlerinize ortak oluyor:) Kızlar çok eğlendi ama biz çıtır anneler daha çok eğlendik herhalde.. Sohbet ettik, dertleştik, ne çok ortak yanımız var diye sevindik.

Yol arkadaşı da olmamız sebebiyle kar tanemiz Selin ve Zeynoşum birbirlerine çok alıştılar artık. Arabada birbirlerini görünce sevinmelerini kameraya çekmemiz şart Çiğdemcim.

Su damlamız Ada elbisesi ve şapkasıyla inanılmaz şıktı. Belgin Doruk filmlerinden çıkmış "küçük hanımefendi" gibiydi.

Miracık elinde sımsıkı tuttuğu oyuncaklarıyla geldi, kızlar o kadar kuşun tavuğun içinde hiç kaçırmadılar tabii. O da arkadaşlarıyla paylaşmakta buldu bu defa çözümü ve o kadar güzel kiraz yedi ki fotoğraflamadan edemedim. Banucum itiraf et sen bu kıza hiçbirşey yedirmiyorsun değil mi evde :)

Bu arada Zeynep -dıgıl dıgıl diyerek tavukları anlatıyormuş da annesi günlerdir çözememiş ne demek istediğini. Akşam anneannesini ve teyzelerini arayarak verdim müjdeyi...Herhalde Arşimet benim kadar sevinmemiştir meşhur keşfini yapıp -evreka diyerek hamamdan fırladığında :)

Sokak Kedisi Zeynep

2009-06-08T17:12:00.013+03:00

Nihayet yağmurlar soğuklar gitti, havalar ısındı da biz de dışarılara attık kendimizi...Zeynep kuzum uyanır uyanmaz -av av- ları (köpekler, kuşlar, civcivler, kediler...yani sokakta gördüğümüz bilumum hayvanlar) sayıklayarak, elinde ayakkabılar kapı önünden ayrılmayarak, balkondan içeri girmeyerek sokağa çıkma isteğini her fırsatta kendince dile getiriyor.

İşyerinde bir süredir yaşadığımız aşırı yoğunluk yüzünden nerdeyse 2 haftadır hiçbirşey yazamadım. İşte resimlerle son 2 haftamız :)

Geçen Cumartesi günü kalabalık bir bebek grubu olarak Arda'nın annesi sevgili Burcu'nun önerisiyle ODTU'de buluştuk. Zeynoş sosyalleşmenin doruklarında ordan oraya koşturup durduğu için, benim için gün O'nun peşinde koşmak şeklinde geçti. Diğer bebeklerle toplu bir fotoğraf bile çekemediğimi eve dönünce farkettim.

Neyse ki evimiz yemyeşil bir kampüs içerisinde; prensesim yeşillikler içinde, trafik derdi olmadan özgürce koşup oynuyor. En kısa zamanda arkadaşlarımızı da kampüsümüzde ağırlamak istiyoruz.

Cumartesi günü yine geçen hafta ki gibi kalabalık bir bebek grubu olarak planladığımız buluşma, arkadaşlarımız çeşitli nedenlerle gelemedikleri için yine ODTU'de, Zeynep & Selin buluşması şeklinde gerçekleşti. Çiğdem ve benim için buluştuk görüştük diyemiyorum, çünkü yolda ne konuşabildiysek onunla kaldık. Özgür ruh Zeynep alıp başını gitme olayını abarttı, ben de hem onun peşinde koştum hem de ben bu kadar koşmaya nasıl oluyor da hala şişkoyum diye sorguladım durdum. Neyse ki Çiğdem'cim uzun zamandır görmediği eski bir komuşusuyla karşılaştı, Onlar sohbet ederken Munisem de sıfatına yakışır şekilde uslu uslu oturdu.

Selin prensesin yürüme müjdesini Çiğdem yolda verdi bize, hevesle bekledik gün boyunca belki birkaç adım atar yine diye ama prenses iştahlı bir günündeydi, önce kumpiri kabuklarıyla sonra da ilk defa olmasına rağmen kirazı çekirdeklerini çıkartarak bir güzel götürdü. Bu arada özgür ruh kızım keşfedilmedik ağaç, masa, kuş, böcek, ot, çöp...tanışılmadık abla, ağabey, teyze, amca bırakmadı. Çok şekerlerdi.

Son olarak Zeynoşun bir İLK videosu:)

Bugünlerde...

2009-05-26T14:00:00.005+03:00

16. ayını doldurmak üzeresin bebeğim. Artık bizimle konuşuyor, oyun oynuyor, isteklerini ve istemediklerini ifade ediyorsun. Kime çektin bilmem(!) dışarlarda olmayı çok seviyorsun. Her akşam anneannenle karşılıyorsunuz beni. Servisten inmeye yakın kalbim başlıyor heyecanla atmaya, hemen seni arıyor gözlerim yolun köşesinde. Her buluşmamızda sana sarılırken içimden dua ediyorum Allah bize hiçbir ayrılık yaşatmasın diye...

Havalar ısındı ya artık, akşamları çocuk parkına uğruyoruz seninle. 25 sene önce oyun oynadığım parkta şimdi bebeğimi sallıyorum, kaydırıyorum. Daha kapısında yaklaşırken başlıyorsun elinle göstermeye. Geçenlerde hava serinleyince eve dönelim diye seni ikna etmeye çalışırken bir baktım kaydırağa tırmanıyorsun. Ben çıkarmasam da merdivenlerden, kendin tırmanıp kayabiliyorsun yani pratik akıllı kızım. Çoğu akşam iş dönüşü teyzen de katılıyor bize.

Eline geçeni balkondan atmaya sen de başladın. Terlikleri, mandalları, ayakkabıları, kumandaları (deden duymasın:) balkon demirlerinden uzatıp aşağı atmayı görev biliyorsun. Neyse ki anneannen 2. katta oturuyor da aşağı atılanlar fazla zarar görmeden toplanıyor. Bir başka keyfin de balkondan pisileri beslemek. Mahallenin kedileri seni görür görmez toplanıyorlar aşağıya. Bütün hayvanlar pisi pisi senin için. Baş parmağın ve işaret parmağını birleştirip -gel pisi pisi- yapınca, seni yememek için zor tutuyorum kendimi.

O kadar güzel "anne" diyorsun ki. Sen -anne dedikçe ben de cevap veriyorum -efendim yavrum, yine en tatlısından -anne, -efendim balım, -anne, -birtanem...böyle sürüp gidecek bir nedenle kesmek zorunda kalmasak...O anı dondurup sonsuza kadar yaşamak istiyorum.
Lenslerimi nasıl çıkardığımı görmüşsün, çok komik taklit ediyorsun. (Bknz: Kolajın en altındaki küçük resim:=) Bir de küpe, kolye, toka, süslü bir saat takmış birini gördüğünden -Ayyyyyyy demen var, mutlaka kameraya çekmem gerek. Şimdiden çok meraklısın, kokoş bir kızım mı olacak benim acaba :=)

Minik Kitap Kurdum

2009-05-21T11:11:00.006+03:00

Kızı kitabını ters tutuyor, annesi kamerayı...

Ama başınızı hafif eğip izlemeye değer:=)

Hayvanat Bahçesi'ne gittik!

2009-05-20T14:33:00.014+03:00

Yine gecikmeli bir haftasonu yazısı...Cumartesi günü uzun zamandır gitmek istediğimiz Hayvanat Bahçesine, kızımın ilk arkadaşları olan (ve ilk olmaları nedeniyle bizim için çok özel olan) Mira, Selin ve Ada'yla gittik. Aslında en son kendi çocukluğumda gitmiş olmama rağmen etraftan duyuyordum ne kadar içler acısı bir halde olduğunu, cumartesi günü gözlerimizle de gördük. Kızlar henüz farkında değillerdi...Ama Türkiye'nin en iyisi olduğu iddia edilen Ankara Hayvanat Bahçesi bu halde kalmaya devam ederse bizim için eğlenceli bir haftasonu aktivitesi olamayacak ilerleyen zamanda...

Hava sıcaklıklarının çok artması ve haftasonu ziyaretçi kalabalıklığı nedeniyle erken buluşmaya karar verdik. Sabah Çiğdem bizi aldı yine sağolsun. Zeynep ve Selin yolboyu öyle tatlı sohbet ettiler ki kendilerince...Sadece birara benim güneş gözlüğümü paylaşamamaktan hafif sesler yükseldi, ama çok uzatmadılar munis kızlarım!
Otoparkta Banu&Mira ve Hayvanat Bahçesi'ne girince de Umur&Ada'yla buluştuk. Minik kuşum beklediğim kadar ilgilenmedi hayvanlarla. Hatta ilk olarak girdiğimiz akvaryumda ki büyük balıklardan korktu, boynuma sarıldı, öyle dolaştık.

Hava o kadar sıcaktı ki Zeynep bana da çaktırmamaya çalışarak ayakkabı, çorap, şapka...çıkarabileceği ne varsa çıkartarak kendince serinlemeye çalıştı. Bende fırlatıp attıklarını topladım arkasından:=)

Günün benim için en unutulmaz sahnesi minik su damlamız Ada'nın Zeynoşun t-shirt'ünün çıtçıtlarını açıp kapatmasıydı. Ve benim objektifimden açık çıt çıt kalmasın sloganıyla Ada ve şaşkın Zeyno :=)

Gezimizin sonuna doğru benim bir anlık dikkatsizliğim sonucu minik kuzum ufak bir kaza atlattı. Nasıl olduysa pusetin kemerlerini bağlamayı gözden kaçırmışım, sıcaktan ve uykusuzluktan bunalan yavrum da kendini öne doğru atıverince yüzükoyun düştü. Neyse ki alnında bir iki ufak sıyrıkla ucuz atlattık.

Artık ikimizin de görüşmek için haftasonlarını heyecanla beklediğimiz arkadaşlarımızla birlikte çok keyifli birkaç saat geçirmiş olarak evimize döndük. Miniğime bir duş aldırıp uyuttum ki enerjisini toplasın da akşam üzeri programımıza hazır olsun :)

Bütün kızlar toplandık......

2009-05-14T12:23:00.004+03:00

Neredeyse yeni bir haftasonu geldi, geçen cumartesi yaptığımız kızlar buluşmasını yeni yazabiliyorum iş yoğunluğundan. Yine Banu ve Mira evsahiplerimizdi. Bu defa şansımıza hava çok güzeldi ve bahçenin keyfini çıkarabildik....

Kuzumun birara ben yanından hızlıca çantamdan birşey almak için kalkınca, gidiyorum sanıp katıla katıla ağlaması ve benim aynı şekilde karşılık vermemle biraz sulu başladık güne! Su damlamız Ada'nın yine bir su damlası kadar güzel ve zarif annesi Umur'un anneler günü hediyesiyle sevindik, duygulandık. Kızlar bahçede tünelden geçip, Banu'nun fimodan yaptığı şaheser balıkları oltayla tutmak yerine birbirlerinden kaçırmaca oynayıp, bahçenin tadını çıkarırlarken bu defa biz de sohbet etme, günlerdir onu mu yapsak bunu mu pişirsek diye derdine düştüğümüz keklerin, kurabiyelerin, salataların tadına bakma hatta birkaç bardak çay içebilme fırsatı bulduk.

Sanırım ne kadar güzel bir gün geçirdiğimizi en güzel resimler anlatıyor...

Anneler Günümüz Kutlu Olsun!

2009-05-08T17:33:00.006+03:00

Bütün annelerin, anne olacakların, gelecekteki annelerin, içinde annelik duygusu taşıyanların...

ANNELER GÜNÜ KUTLU OLSUN!

KIZIM..Bana 15 (+9) aydır "Annelik" duygusunu yaşattığın için teşekkür ederim!

Çarşıdan aldık 1 tane, eve geldik 4 tane!

2009-05-07T11:22:00.006+03:00

İple çektiğimiz yaz kapıda nihayet...yavaş yavaş yazlık cicilerimizi çıkarıp, eksiklerimizi tamamlayalım derken miniğimi güneşten koruyacak bir şapka arıyordum. Çok içime sinen birşey bulamasam da anneannemizin ısrarıyla C & A Kids'ten aldık bir tane...Meğer iki yüzü de kullanılabiliyormuş. Oldu 2 şapkamız. Akşam becerikli anneannemiz kalıbını çıkarıp, kumaş hazinesinden uygun bir kot bulup bir de çiçekli kumaşla çift yönlü dikince 2 şapkamız daha oldu..İşte (şimdilik:) bu yaz kızımı güneşten koruyacak şapka koleksiyonumuz...

Bu arada ütüyle her türlü kumaşa yapışan, çeşitli desenlerde parlak taşlar var ya, birisi onun üretimini durdursun. Annem kendi t-shirtleri, pantalonları, çantaları, evinde ki örtüler derken kızımınkilere el attı. Bknz: Annemin imalatı kot şapka :=)

Mira'daydık :)

2009-05-04T09:38:00.011+03:00

Persembe günü Sevgili Banu'nun davet mailini alınca çok sevindik. Tadı damağımızda kalmıştı ilk buluşmanın ve havalar düzelse de biraraya gelsek diye heveslenip duruyorduk.

Cumartesi sabah Çiğdemcim sağolsun bizi geçerken aldı. Arabaya binince Zeynep'i gören arkadaş canlısı kuzu Selin'in sevinci görülmeye değerdi. Neredeyse Ankara'nın bir ucundan diğer ucuna yaptığımız yolculuk kızların muhabbetleriyle nasıl geçti anlamadık:) İçeri girer girmez Selin ve Zeynep, sade ve çok zarif döşenmiş olan odasında Ada'yla oynayan Mira'ya katıldılar. Kızlar yerde oturup onlarla çok güzel oynayan Ada'nın annesi Umur'u da arkadaşları sanıp peşinden ayrılmadılar. Tabii ki Zeynep her zaman olduğu gibi önce bir süre dizimin dibinden ayrılmayarak gözlemlemeyi tercih edip, ortama ısındıktan sonra katıldı kızlara...Açılınca da tam açıldı:)

Kapalı havaya rağmen güneşin yüzünü gösterdiği kısa bir zaman diliminde kızları Banu'ların bahçesine çıkardık. Ne yazık ki çok uzun süremedi bahçe keyfimiz...Ama Mira ve Ada'nın elele bahçeye çıkmaları, Ada'nın köpek heykellerine ve duyduğu köpek seslerine -hav hav diyerek koşması, minik kuzumun pembe hırkasıyla bahçede bir oraya bir buraya gezinip durması günün unutulmaz sahneleriydi. (Banu'ya not: Canım şimdi yazarken aklıma geldi, sanırım Zeynep bahçeye çıkarken Mira'nın kitaplarından biri elindeydi, ısrarla arasına parmağını koyup şıkıştırdığı kitap. Bahçeden içeri girerken elinde olup olmadığını hatırlayamadım. Bir bak istersen bahçeye)

Kız kıza başladığımız güne Çınar, Yiğit ve Arda'nın katılmasıyla devam ettik...Hatta Banu'nun annesi köpekleri Pepper'ı getirince ortalık iyice şenlendi...Bütün tüylü hayvanları kedi zanneden prensesime bu küçücük şirin şeyin köpek olduğunu anlatmam zaman aldı:) Pepper evde olduğu sürece Zeynep'le yapışık ikiz olarak oturduk. Korkma duygusuyla değil ama ilk defa gördüğü her yabancı insana/ortama/hayvana... gösterdiği tepkiyi ona da gösterdi.

Anneler yine döktürmüşlerdi. Özellikle Çiğdem'in pırasalı karmacasını ve Banu'nun ballı kurabiyesini yapılması gerekenler listemize ekledik bile, tariflerini bekliyoruz. Bir yandan çocuklara yedirirken biz de sohbet etme fırsatı bulduk. Yoğurttan girdik, montessoriden çıktık. Çocuk gelişimcisi olan Sermin'e (Ş ile değil :=) aklımızdakileri sorduk. Bu buluşmalar kızıma olduğu kadar bana da çok iyi geliyor. Aynı dili konuşabildiğim yeni yeni arkadaşlar ediniyorum. Umarım uzun soluklu olur, çocuklarımızı birlikte büyütürüz...

Birara çocukları toparlayıp ortak bir oyun kurmaya çalıştık. Ama Selin ve Zeynep, Sermin'in topla nasıl devireceklerini göstermesine fırsat vermeden şişeleri alıp kaçınca, henüz ortak bir aktivite için erken olduğuna karar verdik. O kadar oyuncak içinde Zeynoş her fırsatta soluğu mutfakta aldı, Hatice ablasına yardıma koştu:) Birara en sevdiği oyuncak olan elektrik süpürgesi ortaya çıkınca onun peşine takıldı.

Çocukların yorgunluktan pestilleri çıkınca ve uyku bastırıp mızmızlanmalar başlayınca, yolumuz da uzun olunca, en kısa zamanda bir dışarı etkinliği yapmak üzere sözleşip, Banu'ya ve Mira'ya güzel evsahiplikleri için teşekkür edip ayrıldık. Çiğdem'le planladığımız Panora ziyaretini bir başka güne ertelemek zorunda kaldık. Otoparkta yer ararken önce bütün gün annesinin elinden tutup yürüme çalışmaları yapan minik melek Selin'in kafası düştü öne, hemen arkasından minik kuzum kollarımda uyuyakaldı. Çiğdemcim yine sağolsun bizi evimize kadar bıraktı.

Çok güzel bir gün geçiren kızım bütün akşam kendi sözcükleriyle anlattı durdu: Ade (Ada olduğunu düşünüyoruz), kehdi (köpek aslında:), mamma...

Not: Fotoğraf makinemizi hala yaptıramadık. Kendi çektiklerini gönderen Umur'a tekrar teşekkürler :)

23 Nisan için Oyuncak Arkadaşımız'dan Gelen Hediyemiz:)

2009-04-28T12:09:00.007+03:00

Montessori Mail Grubunda yaptığımız "23 Nisan Oyuncak Arkadaşım" çekilişinin sonucunda Sevgili Bingül ve İpek bize çok beğendiğimiz bir hediye gönderdiler...

Özenle seçtiğiniz hediye, İpeğin el emeği hazırladığı paket, içinden çıkan resim ve arkasındaki not için tekrar çok teşekkür ederiz Bingül:)

Veeee anneannesinin amatör kamerasından, bir türlü çıkmayan dişleri yüzünden huysuz, mızmız Zeynep'le hediyeye kızından çok sevinip elinden düşürmeyen annesi !!!!!!!!!!!!!

NB vs. NB

2009-04-20T11:22:00.017+03:00

Anasının kuzusu, babasının güzeli, ablasının tatlısı...Nehir

Bütün kalbimle biliyor ve inanıyorum ki sen bu mücadeleyi kazanacaksın bebeğim!

Çok sağlıklı ve mutlu günlerin olacak...

Şimdi üzülmeyi bir kenara bırakıp sana destek olma zamanı!

NEHİR İÇİN NE YAPABİLİRİZ?

Belek'ten ZEYNEP geçti :)

2009-04-14T11:48:00.012+03:00

Canım Kızım!

Bütün tereddüt ve korkularıma rağmen anlık bir cesaretle, başbaşa çıktığımız ilk yolculuğumuz & tatilimiz, sayende hayatımın en anlamlı, en keyifli tatili oldu. Sonsuz merakın, keşfetme arzun, ilk günler kalabalık içinde şaşırıp kalsan bacaklarıma yapışsan da gösterdiğin uyum, etrafında ki herşeyi oyuna-oyuncağa dönüştürme becerin, yaşıtlarınla diyalog kurabilmek için onların peşinde koşup durman hatta kovalaman bana nasıl gurur verdi anlatamam. Bu 5-6 gün içinde çok daha iyi anladım ki sen artık bebeklikten çıkmışsın:)

Miniğim, iyi ki "Tek başınıza ne yaparsınız?", "İyi cesaret ediyorsun küçücük cocukla!", "Aman çocuk üşür!", "Bu havada havuza/denize mi girilir bu bebekle?" ........gibi dış seslere kulak vermedik :)

Seninle herşey çok daha güzel, keyifli, anlamlı...

İyi ki senin annenim Zeynep'im!

Su içmenin en pratik yolu :)

2009-04-02T10:56:00.010+03:00

Zeynep bir süredir suyunu en pratik yoldan içmeyi tercih ediyor...Ellerini yıkamanın pratik yolunu da deneme-yanılma yöntemiyle öğrenmek üzere, neyse ki henüz pompaya suyu akıtacak kadar bastıramıyor..yoksa annemin mutfağının ufak bir göle dönmesi an meselesi!

Güzel kızım 1 hafta sonra 14. ayını dolduruyor. Ben saniyelerini bile kaçırmamak isterken günler, haftalar, aylar öyle hızla geçiyor ki...

Doğduğu günden beri devamlı konuştuğum, herşeyi (zeytinyağlı barbunya nasıl pişirilir, çamaşırlar nasıl renklerine ayrılır? hatta bazen abartıp ülke ve dünya gündemi:) anlattığım miniğim 6. ayından itibaren de lafın, sözün hiç bitmediği bir evde 2 enerjik teyze, 1 süper anneanne ve herkesin pilinin bittiği yemek sonrası-uyku öncesi saatlerde oyun arkadaşı dedesiyle günlerini geçirmesine rağmen "Bu çocuk erken konuşur" beklentilerini boşa çıkararak bütün derdini tek bir kelimeyle anlatıyor: "di"

Zeynep'in Şirin Ayı Kitabı

2009-03-24T10:12:00.010+02:00

-Aaaa...annem bana hediye almış.

-umarım yiyecek birşeydir

-dur bir tadına bakayım!

-ne biçim tadı var bununnnnnn

-ne var içinde bu paketinnn..

-yine kitap almış bu kadın bana...

-belki süsü yeniyordur

-yok o da yenmiyor...

-en iyisi okuyalım su şirin ayıyı

-uff anne ya saçı başı dağıttık okuyacağız diye,

alim olduk şu yaşımızda :)

Zeynep'in ilk günlerinden itibaren hevesle ve özenle O'na kitaplar aldım. Çoğu zaman etraftan gelen (O ne anlar/Daha çok erken değil mi...) gibi tepkilere rağmen...Çevresinde, elinde, çantasında, yatağının başucunda hep kitaplar olmasına önem verdim/veriyorum. Bez kitaplarla başladık, rahat tutsun kavrasın diye. Diş çıkarırken kaşınan damakları dişleme kitabıyla rahatlattık. İlk sözcükler ve renklerle tanıştık. Arada merak ettik, yırttık...Yani kitaplarla kızımın ilişkisi tatmak-yırtmak-ısırmak-yemek'le sınırlıydı. Birkaç gündür nihayet beklediğim ilgiyi göstermeye başladı. Artık sayfaları çeviriyor, resimlerine bakıp gösteriyor, minik hikayeler okumama izin veriyor:)

Dün de -tırtıl kitap- serisinden minik bir hikaye kitabı aldım Zeynep'e. Her sayfasında 1 cümle olan, 4-5 sayfalık basit-mini bir hikayesi var, hoşumuza gitti, tavsiye ederiz.

Prensesim, umarım kitap okumayı "boş zaman aktivitesi" olarak gören çoğunluktan olmazsın. Umarım "okumak" vazgeçilmezin olur.

2009-03-22T19:23:00.010+02:00

Benim sakin mizaçlı kuzuma bu aralar bir haller oldu. Sürekli mızmızlanıyor, istediğini elde edinceye kadar ağlıyor, zaman zaman ısırıyor..."terrible two" bu kadar erken başlamamıştır değil mi? Ağlayarak istediğini elde etme silahını küçük hanımda keşfetti. Mümkün olduğunca inatlaşmamaya çalışıyorum. İstediği herneyse, yapmak çok büyük bir sorun oluşturmayacaksa genelde yapıyorum. Ama kesinlikle hayır denmesi gereken/yapmaması gereken birşey için tutturuyorsa ikna etmeye çalışıyorum (ki çoğunlukla olmuyor) ya da dikkatini başka birşeye çekmeye çalışıyorum. Bunların ergenliğin de ne yapacağız merak ediyorum :)

kurabiye canavarı

2009-03-20T15:24:00.002+02:00

Annesi işten dönerken kuzusuna minik bir diş fırçası ve güzel bir kurabiye alır. Kuzu kurabiyeye bakar bakarrrr ama pek pas vermez! Diş fırçası daha çok dikkatini çeker. Annesi de kurabiyeyi bir güzel yer :)

2009-03-18T17:17:00.002+02:00

Hamileliğimin ilk günlerinden itibaren kimi zaman sessizce, kimi zaman yorum bırakarak takip ettiğim blog annelerine hep imrendim. Minik kuzuma el yazımla bıraktığım notlar, günlükler dışında bir de sanal günlük bırakmayı bende hayal ettim...Ama vakit bulabilirmiyim, başlarsam devam edebilirmiyim gibi nedenlerle hep erteledim. Kısmet bugüneymiş :)